The bird can't fly

• Τέλος στο φασιστικό λόγο
• Τέλος στις άνευ προηγουμένου ρατσιστικές βιαιοπραγίες
• Τέλος στην αναίσχυντη αιματοχυσία

Όλες οι ανθρώπινες ζωές είναι σημαντικές και πολύτιμες. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη ζωή και την ελπίδα ανεξαρτήτως εθνικότητας, χρώματος και θρησκείας.

Ας ηρεμήσουμε πια και ας επικεντρωθούμε στους πραγματικούς λόγους γέννησης και πρόκλησης της βίας και όχι στη βία την ίδια ως αυτοσκοπό.

Ακόμα και ο ακραία στερεοτυπικός και συντηρητικός κόσμος της διαφήμισης έχει κατά καιρούς ασχοληθεί με τα θέματα του ρατσισμού και της βίας, φαινόμενα παγκόσμιας διάστασης, δυστυχώς. Α ς θυμηθούμε την αλλοτινή αντιρατσιστική καμπάνια της United Colors of Benetton που προκάλεσε  σάλο και σοκ όταν είχε λανσαριστεί.

πηγή

  Όσο και αν εν μέρει στόχος ήταν ο εμπορικός αντίκτυπος, το μήνυμα παραμένει: 

πηγή

Και θα κλείσω με ένα τραγούδι πάντα διαχρονικό αλλά δυστυχώς ποτέ επίκαιρο:

Υ.Γ.: Ο John τα έλεγε αλλά μάλλον κανείς δεν τον άκουσε...

My Top 20 Films of All Time - at least so far !!! Μέρος Α

   Πώς είναι δυνατόν από τις εκατομμύρια ταινίες που έχουν γυριστεί από την απαρχή του κινηματογράφου, από τις βωβές ταινίες με πρωταγωνιστή τον Charlie Chaplin μέχρι τις σημερινές ευρωπαϊκές σινεφίλ και τα σύγχρονα blockbusters που γυρίζονται στην πλούσια βιομηχανία του Hollywood να επιλέξει κανείς μόλις 20;  Δύσκολη επιλογή πόσο μάλλον για εμένα που η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει την παρακολούθηση πολλών ταινιών παντός είδους και ανεξαρτήτως χώρας παραγωγής. Ωστόσο, ύστερα από βαθύ ξεκοκάλισμα, προσθαφαιρέσεις και αποκλεισμούς κατέληξα στον-πολύ μικρό για να χωρέσουν όλες-αριθμό των 20. Η επιλογή είναι εντελώς υποκειμενική με γνώμονα το προσωπικό γούστο και τη συναισθηματική μου ανταπόκριση απέναντι στο έργο που βλέπω και είναι ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη από τυχόν κριτικές και από την εμπορική επιτυχία/αποτυχία που ενδεχομένως είχε η κάθε ταινία. Let the countdown begin...

20. Titanic, Η.Π.Α, 1997

Σκηνοθεσία: James Cameron 

Πρωταγωνιστούν: Kate Winslet, Leonardo Di Caprio, Billy Zane

πηγή

Κλισέ επιλογή, ξέρω. Αλλά  δε θα μπορούσα να μην το συμπεριλάβω έστω στην τελευταία θέση. Όντας και μικρό κοριτσάκι όταν το είδα ε, δεν θέλω και πολύ. Κάτι η τότε φρενίτιδα που επικρατούσε για τον Di Caprio, κάτι το love story μεταξύ Jack και Rose, κάτι οι μεγαλεπήβολες σκηνές βύθισης του πλοίου, το κλάμα έρρεε ασυγκράτητο και τις 7 συνολικά φορές που το έχω δει. 11 όσκαρ και παγκόσμιες συνολικές εισπράξεις πάνω από 1,800,000 δολάρια. 

19. Goodfellas, Η.Π.Α, 1990

Σκηνοθεσία: Martin Scorsese

Πρωταγωνιστούν: Robert De Niro, Joe Pesci, Ray Liotta 

πηγή

Marty did it again. Για μένα είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες του Scorsese μαζί με το Taxi Driver και το The Departed. Γκάνγκστερς, μαφία, εγκλήματα και διεφθαρμένοι χαρακτήρες αναμιγνύονται περίτεχνα ενώ παρακολουθούμε την άνοδο και την πτώση της οργανωμένης στο έγκλημα οικογένειας Lucchese από τη δεκαετία του '50 έως τη δεκαετία του '80. Δυστυχώς, ούτε τότε σήκωσε το χρυσό αγαλματάκι ο Scorsese.

18. Inception, Η.Π.Α, 2010

Σκηνοθεσία:  Christopher Nolan

Πρωταγωνιστούν: Leonardo Di Caprio, Joseph Gordon Levitt, Ellen Page, Marion Cotillard, Ken Watanabe, Cillian Murphy

πηγή

Όνειρο μέσα στο όνειρο μέσα στο όνειρο μέσα στο όνειρο. Πόσο βαθιά στο υποσυνείδητο μπορεί να φτάσει κανείς και τι μπορεί να ανακαλύψει εκεί πέρα; Αυτό είναι το θέμα που πραγματεύεται η κορυφαίας σύλληψης ταινία του Christopher Nolan. Διαθέτοντας ένα εξαιρετικό καστ, μια υπέροχη φωτογραφία και ένα ακραία πρωτότυπο σενάριο η ταινία σε μεταφέρει εκεί όπου ο ανθρώπινος νους δεν έχει τον έλεγχο: στον κόσμο των ονείρων όπου  υπάρχει μία άλλη εναλλακτική πραγματικότητα στην οποία πόλεις, κτίρια και δρόμοι διαλύονται σαν χαρτί και δημιοργούνται εκ νέου μόνο με τη δύναμη της επιθυμίας και της φαντασίας.

17. Le Fabuleux Destin d'Amelie Poulin, Γαλλία-Γερμανία, 2001

Σκηνοθεσία: Jean Pierre-Jeunet

Πρωταγωνιστούν: Audrey Tautou, Mathieu Kassovitz

πηγή

Paris, Paris. Πώς να μη συγκινηθείς με την ονειροπόλα και γλυκύτατη Audrey Tautou; Μονμάρτρη, ρομαντισμός και σουρεαλισμός συναντιούνται σε αυτή την κομεντί όπου η μοναχική Amélie προσπαθεί να καλυτερέψει τη ζωή όσων βρίσκονται δίπλα της υπό τη μουσική υπόκρουση του Yann Tiersen και με φόντο ένα μποέμ Παρίσι. H Amélie απέσπασε συνολικά 4 βραβεία César, 2 BAFTA ενώ υπήρξε επίσης υποψήφια για 4 συνολικά Όσκαρ.

16. Metropolis, Γερμανία, 1927

Σκηνοθεσία: Fritz Lang

Πρωταγωνιστούν: Alfred Abel, Brigitte Helm, Gustav Frohlich

πηγή

Το θαύμα της 7ης Τέχνης: Εν έτει 1927 και στην εποχή του βωβού ακόμα κινηματογράφου γυρίζεται η καλύτερη sci-fi ταινία όλων των εποχών. Ταινία πάρα πολύ μπροστά από την εποχή της που θίγει θέματα που αποδείχτηκαν προφητικά- σχέσεις εξουσίας εργοδοτών επί εργαζομένων, κυριαρχία των μηχανών, τεχνολογία εναντίον ανθρωπότητας και όλα αυτά μέσα σε μία φουτουριστική, αστική πραγματικότητα με κορυφαία οπτικά εφέ για την εποχή εκείνη, πλαισιωμένα από ένα love story. Από τις πιο αξεπέραστες ταινίες όλων των εποχών. 

15. The Doors, Η.Π.Α, 1991

Σκηνοθεσία: Oliver Stone

Πρωταγωνιστούν: Val Kilmer, Meg Ryan, Michael Madsen, Kyle MacLachlan

πηγή

Ομολογώ ότι ποτέ δεν έτρεφα ιδιαίτερη εκτίμηση στον Oliver Stone και στις ταινίες του. Ωστόσο η συγκεκριμένη μπαίνει στο My Top 20 για πολλούς λόγους: για το γεγονός ότι πρόκειται για μία μυθιστορηματική βιογραφία ενός από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα των 60's (και αγαπημένα μου), των The Doors, για την καταπληκτική ομοιότητα του Val Kilmer με τον μακαρίτη γόη Jim Morisson όπως και για την υπέροχη ερμηνεία του, για τη λεπτομερή σκιαγράφηση εκείνης της εποχής- sex, drugs and rock n roll, για το τρομερό soundtrack αποτελούμενο από τραγούδια των Doors (ερμηνευμένα από τον ίδιο τον Val Kilmer) και τέλος για τον κοινωνικοπολιτικό αντίκτυπο του πολέμου στο Βιετνάμ που υποννοείται σε όλο το έργο και που επέδρασε καθοριστικά την όλη πορεία του Jim Morisson.

14. Rear Window, Η.Π.Α, 1954

Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock
Πρωταγωνιστούν: James Stewart, Grace Kelly, Thelma Ritter

πηγή

Ένας φωτογράφος που αναρρώνει ύστερα από ένα ατύχημα, βρίσκεται καθηλωμένος στο αναπηρικό του καροτσάκι έχοντας το ένα του πόδι σπασμένο. Για να περνάει η ώρα κατασκοπεύει τους γείτονές του από το παράθυρο του διαμερίσματός του ώσπου κάποια στιγμή πείθεται ότι κάποιος από αυτούς έχει διαπράξει φόνο. Ο μετρ των ταινιών μυστηρίου και τρόμου, Alfred Hitchcock, σκηνοθετεί την καλύτερη ίσως ταινία του με πρωταγωνιστές τον James Stewart και την αδικοχαμένη Grace Kelly. Απλά must!

13. Some Like It Hot, Η.Π.Α, 1959

Σκηνοθεσία: Billy Wilder
Πρωταγωνιστούν: Marilyn Monroe, Tony Curtis, Jack Lemmon

πηγή

Δύο αποτυχημένοι μουσικοί γίνονται κατά λάθος μάρτυρες ενός εγκλήματος της Μαφίας και για να γλιτώσουν αναγκάζονται να το σκάσουν. Ντύνονται γυναίκες και ακολουθούν μία γυναικεία μουσική μπάντα και εκεί είναι που αρχίζει το παραγματικό γέλιο. Και οι δύο ερωτεύονται τη "Sugar Kane", τραγουδίστρια του συγκροτήματος (Marilyn Monroe) ενώ κάνουν τα πάντα για να "πείσουν" ως γυναίκες προσπαθώντας ταυτόχρονα να περάσουν απαρατήρητοι από τους γκάνγκστερς που είναι στο κατόπι τους. Απίστευτες ερμηνείες από όλους, μία αισθησιακή και όλο νάζι Marilyn και Όσκαρ Καλύτερων Κοστουμιών για την ταινία του Billy Wilder.

12. Le Locataire, Γαλλία, 1976

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Πρωταγωνιστούν: Roman Polanski, Isabelle Adjani, Shelley Winters

πηγή

Πρόκειται για την πιο εγκεφαλική ταινία του μεγάλου Πολωνού δημιουργού όπου παράνοια και πραγματικότητα γίνονται ένα. Είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά ψυχολογικά θρίλερ όπου ο ήρωας (πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο Polanski) οδηγείται σιγά σιγά στην τρέλα και την αυτοκαταστροφή πιστεύοντας ότι οι γείτονες του διαμερίσματος που νοίκιασε συνωμοτούν εναντίον του ώστε να τον οδηγήσουν στην αυτοκτονία. Τελικά θα έχει την κατάληξη της προηγούμενης ενοίκου  η οποία έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και με την οποία o ήρωας αποκτά εμμονή ή όλα αυτά είναι απλά στη φαντασία του; Ταινία σταθμός όπου η κάθε σεκάνς είναι λεπτοδουλεμένη και ο Roman εντυπωσιάζει τόσο ως σκηνοθέτης όσο και ως ηθοποιός. Το τέλος είναι αινιγματικό και ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει...

11. My Fair Lady, Η.Π.Α, 1964

Σκηνοθεσία: George Cukor

Πρωταγωνιστούν: Audrey Hepburn, Rex Harrison, Stanley Holloway, Wilfrid Hyde-White

πηγή

Ε, καλά...Τα λόγια είναι περιττά. Στη δική μου λίστα δε νυπήρχε περίπτωση να μη συμπεριλάβω το My Fair Lady. Μία λουλουδού συναντά ένα μισογύνη καθηγητή ορθοφωνίας και ο τελευταίος συμφωνεί να τη μορφώσει και να την εντάξει στην υψηλή κοινωνία. Δύο φαινομενικά αταίριαστοι άνθρωποι μέσα από όλα αυτά που τους χωρίζουν και τους συνεχείς τους καυγάδες θα γνωρίσουν τον αληθινό έρωτα. Το άβγαλτο κορίτσι συναντά τον μέντορά της σε ένα από τα πιο όμορφα μιούζικαλ όλων των εποχών. Η επιτομή της γλυκύτητας και κομψότητας Audrey Hepburn ερμηνεύει πολύ πετυχημένα την αμόρφωτη και λαϊκή Eliza Doolittle ενώ ο Rex Harrison ως ο πυγμαλίωνάς της είναι απολαυστικά αντιπαθητικός στο ρόλο του. 8 Όσκαρ και πλήθος άλλων διακρίσεων.

My Top 20 Films of All Time - at least so far !!! Μέρος Β

10. The Sound Of Music, H.Π.Α, 1965

Σκηνοθεσία: Robert Wise

Πρωταγωνσιτούν: Julie Andrews, Christopher Plummer, Eleanor Parker

πηγή

Θυμάμαι  ότι ήταν η αγαπημένη μου ταινία όταν ήμουν μικρή και τραγουδούσα πολλά από τα τραγούδια που ερμηνεύει με την κρυστάλινη φωνή της η λατρεμένη Julie Andrews. Με φόντο το Σάλτσμπουργκ και τις Άλπεις, η Μaria εγκαταλείπει το μοναστήρι όπου μεγάλωσε και γίνεται γκουβερνάντα για τα 7 παιδιά ενός αυστηρού ναύαρχου χήρου τον οποίο στο τέλος ερωτεύεται. Μουσική, χορός, τραγούδια, υπέροχα τοπία και με το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να ελλοχεύει, το The Sound Of Music είναι μία υπερπαραγωγή και μία από τις κλασικότερες ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου.

9.The Omen, Μεγάλη Βρετανία-Η.Π.Α, 1976

Σκηνοθεσία: Richard Donner

Πρωταγωνιστούν: Gregory Peck, Lee Remick, David Warner

πηγή

Το The Omen είναι μία από τις τρομακτικότερες ταινίες όλων των εποχών καθώς πραγματεύεται την ύπαρξη του Αντίχριστου με τη μορφή ενός παιδιού. Σκηνές που σε ταρακουνάνε, γυρίσματα σε Ιταλία, Αγγλία και Ιερουσαλήμ, φόβος που καραδοκεί σε κάθε στιγμή της ταινίας και ένα αγάρι τόσο εκφραστικά κακό και διαβολικό που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο πραγματικός Σατανάς! Ο Gregory Peck τα δίνει όλα ως ο πατέρας που ψάχνει να βρει την αλήθεια κι εμείς συμπάσχουμε μαζί του. Και δε μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς αφού έχουμε καθηλωθεί από τα πρώτα κιόλας λεπτά του έργου.

8. The Shining, Η.Π.Α-Μεγάλη Βρετανία, 1980

Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Πρωταγωνιστούν: Jack Nicholson, Shelley Duvall, Danny Lloyd

πηγή

Υπάρχει διαβολικότερο βλέμμα από αυτό του Jack Nicholson; Μάλλον όχι. Και ίσως να μην υπήρχε καλύτερη επιλογή από αυτόν για να ερμηνεύσει τον Jack Torrance, ο οποίος κατά τη διάρκεια του χειμώνα πηγαίνει με την οικογένειά του σε ένα απομονωμένο μέρος προκειμένου να αφοσιωθεί στη συγγραφή του βιβλίου του. Ωστόσο περίεργα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν και σταδιακά οδηγείται στην άσκηση βίας και στην τρέλα ενώ εικόνες, άνθρωποι και φωνές από το παρελθόν εμφανίζονται στο απομονωμένο σπίτι. Νομίζω ότι το πρόσωπο του Jack Nicholson στην αφίσα της ταινίας τα λέει όλα...

7. Finding Neverland, Η.Π.Α, 2004

Σκηνοθεσία: Marc Forster

Πρωταγωνιστούν: Johnny Depp, Kate Winslet, Julie Christie, Dustin Hoffman, Radha Mitchell

πηγή

Η ιστορία του James M.Barrie, συγγραφέα του Πίτερ Παν, και η φιλία του με μια οικογένεια που τον ενέπνευσε στο να γράψει το κλασικό σε όλους έργο. Είναι από τις πιο τρυφερές ταινίες που έχω δει, όπου το παραμύθι αναμιγνύεται με την πραγματικότητα και η ιστορία του ήρωα που δε μεγάλωσε ποτέ παίρνει σάρκα και οστά μέσα από τα παιχνίδια του James με τα 4 παιδιά της οικογένειας Llewelyn Davies. O Johnny Depp και η Kate Winslet είναι οι αγαπημένοι μου ηθοποιοί και αντικειμενικά εξαιρετικοί γενικότερα πόσο μάλλον σε αυτούς τους ρόλους όπου ζωντανεύουν το παραμύθι. Χαμηλών τόνων, βαθιά συγκινητική ταινία όπου αναπαριστά με διακριτικό τρόπο το Λονδίνο της εποχής και τους χαρακτήρες του. Είναι απορίας άξιο γιατί ηθοποιοί σαν τον Johnny Depp δεν έχουν κερδίσει ακόμα Όσκαρ. Εδώ τουλάχιστον υπήρξε  υποψήφιος. 

 6.Dead Poets Society, Η.Π.Α, 1989

 Σκηνοθεσία: Peter Weir

Πρωταγωνιστούν: Robin Williams, Robert Sean Leonard, Ethan Hawke

πηγή

Και ποιος δεν θα ήθελε να έχει έναν καθηγητή σαν τον Professor Keating που υποδύεται ο Robin Williams στην ταινία και που με τις ανορθόδοξες και αντισυμβατικές μεθόδους διδασκαλίας του αλλάζει τις συμβιβασμένες ζωές των αριστοκρατών μαθητών του καθοδηγώντας τους και εμπνέοντάς τους; Σε ένα συντηρητικό σχολείο όπου όλοι προετοιμάζονται για να πετύχουν και να γίνουν σημαντικοί στη ζωή τους ο καθηγητής αυτός κάνει τη διαφορά μέσα από τη διάδοση της ποίησης και της λογοτεχνίας και της επαφής με τη φύση. Συγκινητικό, δραματικό, τραγικό, διακριτικό, το έργο του Peter Weir έχει γίνει πια κλασικό.

5. Brokeback Mountain, Η.Π.Α-Καναδάς, 2005

Σκηνοθεσία: Ang Lee

Πρωταγωνιστούν: Heath Ledger, Jake Gyllenhaal, Anne Hathaway, Michelle Williams

πηγή

Το θέμα της ταινίας είναι αρκετά πρωτότυπο: Πρόκειται για την ιστορία της απαγορευμένης ερωτικής σχέσης μεταξύ δύο καουμπόηδων και της ζωής τους με την πάροδο των ετών. Καταπληκτική μουσική, μαγευτική φωτογραφία της Αμερικανικής επαρχίας, 2 πρωταγωνιστές διαμάντια με μία τρυφερή ιστορία και ένα από τα πιο συγκινητικά φινάλε που έχω δει ποτέ. O Αng Lee (Παγοθύελλα, Τιγρης και Δράκος, Προσοχή Πόθος) έχει αποδείξει ότι είναι εξαιρετικός σκηνοθέτης. Σε αυτή την ταινία των 3 συνολικά Όσκαρ ξεδιπλώνουν όμως το ταλέντο τους και δύο ανερχόμενοι (εκείνη την εποχή) ηθοποιοί: Ο Heath Ledger και ο Jake Gyllenhaal. Οι συστάσεις και για τους δύο είναι περιττές. Ο πρώτος, δυστυχώς, με τον άδικο θάνατό του σφράγισε για πάντα τον κόσμο της 7ης Τέχνης.

4. Almost Famous, Η.Π.Α, 2000

Σκηνοθεσία: Cameron Crowe

Πρωταγωνιστούν: Kate Hudson, Billy Crudup, Patrick Fugit, Frances McDormand, Jason Lee

πηγή

Ένα ταξίδι ενηλικίωσης και αυτογνωσίας με άφθονο rock n roll, πολλή ειλικρίνεια και αξιομνημόνευτους χαρακτήρες. Χαρακτηριστικότερη όλων η Penny Lane ( Kate Hudson) στον καλύτερο μέχρι στιγμής ρόλο της καριέρας της. Δε λέω τίποτα άλλο. Let the music speak...

3. Requiem For A Dream, Η.Π.Α, 2000

Σκηνοθεσία: Darren Aronofsky

Πρωταγωνιστούν: Ellen Burstyn, Jared Leto, Jennifer Connelly

πηγή

Έχοντας διαβάσει πρώτα το ομώνυμο βιβλίο του Hubert Shelby Jr, δεν περίμενα ότι η μεταφορά του στον κινηματογράφο θα ήταν εξίσου καλή. Κι όμως...είναι μακράν καλύτερη. Πρόκειται για μια ταινία για κάθε είδους εξαρτήσεις, σωματικές και πνευματικές, όπου οι  ζωές των ηρώων συνδέονται και μαζί οδηγούνται από την ουτοπία στην καταστροφή. Κοφτή και στη διαπασών σκηνοθεσία  από τον Darren Aronofsky, φρενήρες μοντάζ, εξαιρετικό soundtrack, δραματική κορύφωση και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ για την σπαρακτική ερμηνεία της Ellen Burstyn. Συμβουλή: Καλό είναι πριν δει κάποιος την ταινία να είναι σε καλή διάθεση και όχι ψυχοπλακωμένος ή με έννοιες.

2. Moulin Rouge, Η.Π.Α-Αυστραλία, 2001

Σκηνοθεσία: Baz Luhrmann

Πρωταγωνιστούν: Nicole Kidman, Ewan McGregor, John Leguizamo, Jim Broadbent

πηγή

Μιούζικαλ που διαδραματίζεται στο Παρίσι του 1900 στο οποίο ένας ρομαντικός και μποέμ συγγραφέας ερωτεύεται μία εταίρα που όμως τη διεκδικεί επί χρήμασι ένας δούκας. Τα τραγούδια είναι ένα medley από σύγχρονα κομμάτια του 20ού αιώνα, το love story μεταξύ του Christian και της Satine είναι από τα πιο παραμυθένια, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι καταπληκτικά ενώ McGregor και Kidman επιδεικνύουν άκρως επιτυχημένα και τις φωνητικές τους ικανότητες. Ο ύμνος του bohemianism και η ελπίδα στο όνειρο!!!

 1. Edward Scissorhands, Η.Π.Α, 1990

Σκηνοθεσία: Tim Burton

Πρωταγωνιστούν: Johnny Depp, Winona Ryder, Dianne Wiest, Alan Arkin

πηγή

Δε μπορώ να βρω λόγια για να περιγράψω αυτή την ταινία. Για τον Tim Burton, άλλωστε, δε γίνεται να περιοριστείς σε λίγες αράδες. Ο άνθρωπος είναι σχολή από μόνος του. Ο Edward είναι ένας μη συνηθισμένος νεαρός που ζει απομονωμένος σε έναν πύργο και έχει ψαλίδια αντί για χέρια. Όταν μία γυναίκα τον παίρνει στο σπίτι της, ερωτεύεται την κόρη της, έρχεται σε επαφή με τον κοινωνικό περίγυρο κι εκεί αρχίζει η περιπέτειά του. Το γνωστό μπαρτονικό μοτίβο του διαφορετικού και περιθωριοποιημένου πλάσματος που έρχεται σε αντιπαράθεση με τον καθωσπρέπει και συμβιβασμένο όχλο, συναντάται και σε αυτή τη δημιουργία του Burton, ίσως εδώ περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Μαγεία, λυρισμός, παραμύθι, χρώματα, συμβολισμοί, μία καταδικασμένη ιστορία αγάπης, ονειρική μουσική κι ένας Johnny Depp γλυκύτερος από ποτέ...

The Women's Liberation Music Archive

Source

Στην αρχή αυτού του μήνα εγκαινιάστηκε ο ιστότοπος The Women’s Liberation Music Archive. Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη περίπτωση ιστορικής καταγραφής της φεμινιστικής μουσικής δραστηριότητας στην Βρετανία και την Ιρλανδία τις δεκαετίες του 70 και 80, αλλά και μια πηγή  σπάνιου υλικού ως προς την συνάρθρωση του φεμινισμού με τις πολιτικές της πολιτισμικής παραγωγής. Η αναφορά στην επιλογή οργάνωσης πολλών συγκροτημάτων έξω από το πλαισίο των εμπορικών mainstream ή εναλλακτικών δικτύων είναι χαρακτηριστική της σημασίας του εγχειρήματος.

Αναρτώ το σχετικό δελτίο τύπου, με τις καλύτερες ευχές μας:

THE WOMEN’S LIBERATION MUSIC ARCHIVE
Feminist music-making from the 1970s and 80s

Press release for 1st May, 2011

An exciting new online resource is launched today: the Women’s Liberation Movement Music Archive, at

http://womensliberationmusicarchive.wordpress.com

This project documents the bands, musicians and musical projects that were part of, or influenced by, the great burgeoning of cultural creativity generated by the Women’s Liberation Movement (WLM) of the 1970s and 80s.

During this era, women’s music, film and theatre groups, visual art, literature, performance art, street theatre and other activities proliferated, fusing artistic activities with politics to develop and express feminist ideas. Feminist bands and musicians were not solely about providing great entertainment but embodied a world-changing commitment to putting politics into practice and advancing women’s rights. Challenging sexism and stereotyped gender roles, their lyrics and style reflected the values of the WLM. They were a vital and integral part of the movement, yet are often omitted from or marginalised by the media and historical accounts. Many operated outside the commercial mainstream or alternative circuits – or indeed were oppositional to them – and are not widely known about. Most were self-funded, grassroots groups who worked on a shoestring and many were unable to create lasting material.

Concerned that this part of women’s history is at risk of being lost, Archive Co-ordinators Dr Deborah Withers and Frankie Green believe the achievements of these music-makers should be mapped and celebrated. This work-in-progress collection comprises testimonies and interviews, discographies, gigographies and memorabilia including photographs, videos, recordings, flyers, press clippings and posters, plus links to ongoing women’s music-making and feminist activism. The project is an independent, voluntary and (as yet) unfunded venture. Funding possibilities and a safe eventual home for the physical archive are being investigated.

All women who were involved in women’s music – as solo artists, in bands, as DJs, MCs, in distribution networks, recording studios, photographers, journalists, events organisers, etc – are invited to contact and contribute to the project.

FOR MORE INFORMATION PLEASE CONTACT wlmmusicarchive@gmail.com

Θανάσης Βέγγος, 1927-2011

 Πηγή

Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται συστάσεις – μιλάει για αυτόν το έργο του.

Με ξεκάθαρες κουβέντες.

Με πολύ αγάπη, καλό ταξίδι.

Θανάσης Βέγγος Κύρια Σελίδα

8 Ιουλίου 2011: Το Τείχος ζωντανεύει

πηγή

   Αποτελεί σίγουρα το συναυλιακό γεγονός της χρονιάς: Ο μπασίστας των θρυλικών Pink Floyd, Roger Waters, έρχεται στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του Ο.Α.Κ.Α. για να μας παρουσιάσει ολόκληρο το ''The Wall'' live σε ένα μοναδικό υπερθέαμα όπου το Τείχος χτίζεται και γκρεμίζεται ζωντανά επί σκηνής. Μάλιστα η συναυλία της Αθήνας έχει επιλεγεί από τον ίδιο για να μαγνητοσκοπηθεί κιόλας και να κυκλοφορήσει σε DVD και Blu-Ray.
  Οι φήμες οργίαζαν εδώ και καιρό και υπονοούμενα υπήρχαν και στην επίσημη ιστοσελίδα του κου. Waters (http://www.rogerwaters.com/news/) ωστόσο τίποτα το επίσημο δεν είχε ανακοινωθεί. Πλέον, η συναυλία είναι γεγονός!!!

  Διαβάστε εδώ τους λόγους για τους οποίους ο Roger Waters αποφάσισε να ξαναβγεί στο δρόμο με το The Wall.
  Διαβάστε εδώ τη σχετική ανακοίνωση από το μουσικό ιστότοπο www.rocking.gr . Για περισσότερες πληροφορίες για την επιδραστικότητα και την κοινωνικοπολιτική διάσταση του ''The Wall'' διαβάστε την ανάρτηση  του ariscs στο εν λόγω blog.

The Occupation Cookbook: η άμεση δημοκρατία στην πράξη

Πηγή

Το βιβλίο The Occupation Cookbook περιγράφει το μοντέλο οργάνωσης της φοιτητικής κατάληψης της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών  του Ζάγκρεμπ την άνοιξη του 2009. Η αγγλική αυτή μετάφραση του πρωτότυπου κροατικού κειμένου κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Minor Compositions του Λονδίνου με διανομή από τις εκδόσεις Autonomedia της Νέας Υόρκης. Η έντυπη μορφή πωλείται ενώ ταυτόχρονα η ιστοσελίδα των Minor Compositions παρέχει ελεύθερη δυνατότητα downloading της pdf μορφής, και η ιστοσελίδα της κατάληψης παραθέτει την html μορφή.

Γιατί όμως το μοντέλο αυτής της κινητοποίησης απέκτησε διεθνές ενδιαφέρον; Νομίζω πως καταρχήν πρόκειται για μια εντυπωσιακά ανοιχτή και συμμετοχική διαδικασία που περιλάμβανε το στοιχείο της δημόσιας πρόσβασης, δηλαδή οποιουδήποτε ανθρώπου επιθυμούσε να συμμετάσχει, είτε ανήκε στη Σχολή είτε όχι, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το δικαίωμα ψήφου  στην συνέλευση (plenum), το σώμα λήψης όλων των αποφάσεων.  Από αυτή την άποψη, πρόκειται περισσότερο για μορφή φοιτητικού ελέγχου, όπως επισημαίνεται  στην εισαγωγή (σσ. 17-18):

First of all, the faculty was not occupied in such a manner that access into the building was physically forbidden to all but the occupying students, as is sometimes done. Therefore, it would be more appropriate to refer to this as ‘student control over the faculty’ than an ‘occupation.’ Only regular classes were blocked, everything else was allowed to function as usual (the administration, the library, the bookshop and other facilities within the faculty building were working normally while the professors could work in their offices as usual). Secondly, the faculty was open to everyone (students from other faculties, regular citizens, journalists etc.). Thirdly, plenums (plenary assemblies) at which all decisions were made concerning the functioning of the occupied faculty was also open not only to the students of the Faculty of Humanities and Social Sciences in Zagreb (FHSS) but to everybody. Anyone who came to the plenum had the right to participate in it and to vote.

Μια εξίσου σημαντική διάσταση είναι οι μορφές οργάνωσης αυτές καθεαυτές, αλλά και η πρόσληψη τους από τους συμμετέχοντες. Είναι ενδεικτικό ότι το πώς πραγματοποιείται μια συνέλευση με όρους άμεσης δημοκρατίας δεν θεωρείται κάτι το προφανές ή δεδομένο – αντίθετα, το βιβλίο αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του στην οργάνωση και την λειτουργία της και τους σχετικούς με αυτήν κανόνες, συμπεριλαμβανομένης της σημασίας της κράτησης πρακτικών, του συντονισμού και της τεχνικής υποστήριξης. 

Με αντίστοιχη φροντίδα εκτίθεται η συγκρότηση και η λειτουργία επιμέρους ομάδων (teams) και συλλογικοτήτων εργασίας (working groups) με πλειάδα αντικειμένων, όπως ενδεκτικά είναι η περιφρούρηση, η οργάνωση εναλλακτικού εκπαιδευτικού προγράμματος, η διαχείρηση του blog, η καθημερινή έκδοση  εντύπης ενημέρωσης, και η σχέση με τα μέσα επικοινωνίας. Παρατίθεται επίσης κώδικας συμπεριφοράς κατά την διάρκεια του φοιτητικού ελέγχου της Σχολής, καθώς και το κοινωνικό πλαίσιο της κινητοποίησης και άλλων είκοσι σε οκτώ πόλεις της Κροατίας την ίδια περίοδο.

Πηγή: The Occupation Cookbook, σ. 52

Η κινητοποίηση κράτησε 35 ημέρες και το αίτημα  της ήταν η "ελεύθερη και δημόσια χρηματοδοτούμενη εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα, διαθέσιμη σε όλους" (σ. 17). Το κείμενο εξηγεί τον ανοιχτό της χαρακτήρα συναρθρώνοντας τον με αυτό ακριβώς το αίτημα: "[s]ince the demand for free education for all is one that concerns the general public and since the university is a public institution, the “open door policy” was considered to be the only consistent one" (σ. 27).

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Marc Bousquet υποστηρίζει  ότι οι κροατικές καταλήψεις δεν αποτελούσαν μορφές 'κλεισίματος' του Πανεπιστημίου αλλά  επανάκτησης από τη σφαίρα ιδιωτικών συμφερόντων ενός δημόσιου πεδίου και ριζοσπαστικού ξανα-ανοίγματος του ως τέτοιου (σσ. 7, 10-11). Αντίστοιχα ανοιχτό χαρακτήρα έχει και το ίδιο  το βιβλίο, από το οποίο απουσιάζουν στοιχεία δογματικού λόγου. Πρόκειται για κείμενο λιτό και ουσιαστικό, που επιλέγει να εκθέσει και να μοιραστεί  την εμπειρία οργάνωσης και εφαρμογής ενός συμμετοχικού και αντι-ιεραρχικού μοντέλου άμεσης δημοκρατίας.