«Η άνοδος του ρατσισμού και του φασισμού στην Ευρώπη αποτελεί σαφή και υπαρκτό κίνδυνο – πουθενά περισσότερο από ό,τι στην Ελλάδα», υποστηρίζει η βρετανική οργάνωση Unite Against Fascism σε δήλωση στήριξής της προς την πανελλαδική κινητοποίηση Αθήνα Πόλη Αντιφασιστική: πρόκειται για την διαδήλωση ενάντια στον ρατσισμό και τον νεοναζισμό που θα γίνει αυτό το Σάββατο 19 Ιανουαρίου στις 2 μ.μ. στην πλατεία Ομόνοιας και την συναυλία που θα ακολουθήσει στην πλατεία Συντάγματος στις 4 μ.μ.
Η Ελλάδα έχει δυστυχώς βιώσει την εκλογική άνοδο του νεοναζισμού, και την τρομακτική αύξηση των περιστατικών ρατσιστικής βίας· ταυτόχρονα, έχει βιώσει τις πολιτικές συγκέντρωσης και κράτησης μεταναστών μέσω μαζικών αστυνομικών επιχειρήσεων 'σκούπα' που εισάγουν διακρίσεις. Και μόλις πριν δύο μέρες, ένας 27χρονος Πακιστανός δέχτηκε επίθεση ενώ οδηγούσε το ποδήλατό του και μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου· όπως υποστηρίζει ηΔιεθνής Αμνηστία, πρόκειται για «αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης αποτυχίας των ελληνικών αρχών να
αναλάβουν αποφασιστική δράση ενάντια στη βία με ρατσιστικά κίνητρα».
Η ξεκάθαρη και σταθερή στάση ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό έχει ζωτική σημασία εντός και εκτός της Ελλάδας· και ως εκ τούτου, η κινητοποίησηΑθήνα Πόλη Αντιφασιστική έχει προσελκύσει διεθνή υποστήριξη. Η 19η Ιανουαρίου έχει γίνει πλέον παγκόσμια ημέρα διαμαρτυρίας σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, στη Βόρειο και τη Νότιο Αμερική, και την Αυστραλία· περισσότερες πληροφορίες είναι διαθέσιμες μέσω των παρακάτω συνδέσμων:
Είδα για πρώτη φορά αυτή τη φωτογραφία στο blogThe Big Pictureτης εφημερίδας The Boston Globe τον περασμένο Νοέμβριο, και ακομα δεν έχω μπορέσει να τη βγάλω από το μυαλό μου. Νομίζω δεν συναντάει κανείς συχνά μια τόσο ισχυρή απεικόνιση της τρυφερότητας, και ταυτόχρονα της σκληρότητας που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη συνθήκη. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τονBernat Armangué στις 18 Νοεμβρίου του 2012, ενώ κάλυπτε τον πόλεμο στη Γάζαγια το Associated Press, και απεικονίζει ένα Παλαιστίνιο να φιλάει το χέρι νεκρού συγγενή του στο νεκροτομείο του νοσοκομείου Shifa. Επιλέχθηκε από το περιοδικό TIME ως η καλύτερη φωτογραφία του 2012, και τοTIME LightBox περιλαμβάνει το παρακάτω διορατικό κείμενο του Bernat Armangué:
Η δημοσιογραφική κάλυψη μιας σύγκρουσης ποτέ δεν ήταν ευχάριστη, αλλά από τότε που έγινα πατέρας πριν ένα χρόνο έχει γίνει ακόμα δυσκολότερο να καλύψω τον πόλεμο. Αυτή η μέρα ήταν ιδιαίτερα περίπλοκη· 11 μέλη της οικογένειας Daloo
είχαν σκοτωθεί όταν ένας ισραηλινός πύραυλος χτύπησε το διώροφο σπίτι της οικογένειας στην πόλη της Γάζας, και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας βγάζοντας φωτογραφίες σωμάτων που ανασύρονταν κάτω από τα συντρίμμια. Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία στο τέλος της ημέρας. Στο νεκροτομείο υπήρχε συνωστισμός και πολύς θόρυβος. Πίσω μου, μερικοί δημοσιογράφοι κινηματογραφούσαν και έβγαζαν φωτογραφίες των τεσσάρων νεκρών παιδιών της οικογένειας Daloo. Μπροστά μου, μια ομάδα ανδρών που είχαν μόλις μπει ορμητικά στο δωμάτιο αντιμετώπιζαν την σκληρή πραγματικότητα της ανακάλυψης του νεκρού σώματος ενός αγαπημένου προσώπου. Όλα συνέβαιναν πολύ γρήγορα, αλλά θυμάμαι ότι είδα ένα δάκρυ να πέφτει πάνω από το αδρανές χέρι και το ψιθύρισμα “ma’a salama”
(αντίο στα αραβικά). Πάντα πίστευα ότι ο πόλεμος βγάζει το καλυτερο και το χειρότερο στους ανθρώπους. Για μένα, αυτή ήταν μια θλιβερή και τρυφερή στιγμή αγάπης.
H νέα ταινία του Jacques Audiardαφηγείται την όμορφη, σκληρή, και απρόβλεπτη ιστορία της σχέσης μεταξύ της Stéphanie, μιας εκπαιδεύτριας φαλαινών Orca που χάνει τα δύο της πόδια σε ατύχημα, και του Ali, ενός αποξενωμένου πρώην μποξέρ που αναλαμβάνει τη φροντίδα του ανήλικου γιου του. Νομίζω πως η εκπληκτική, και παράλληλα διακριτική, σκηνοθεσία του Jacques Audiard, η διορατικότητα του σεναρίου που έγραψε μαζί με τονThomas Bidegain, και η φυσικότητα και η εκφραστική εμβέλεια των ερμηνειών τηςMarion Cotillard και του Matthias Schoenaerts δεν μπορούν να επαινεθούν αρκετά· με δυο λόγια, η ταινία διαθέτει ποιοτικά στοιχεία που σπάνια συναντάει κανείς σε οποιοδήποτε είδος τέχνης. Στο De Rouille et d'Osτα εκφραστικά μέσα του σινεμά δεν είναι αυτοσκοπός αλλά υπηρετούν το περιεχόμενο με ακεραιότητα και ακρίβεια. Σε αυτό το πλαίσιο ανατρέπονται έμφυλα στερεότυπα και συμβατικές αναπαραστάσεις της αναπηρίας, καιπαράλληλα προβάλλονταιζητήματα κοινωνικής ευθύνης και προσωπικής λογοδοσίας. Πρόκειται για μια ταινία για την μακρά και σκληρή πορεία που χρειάζεται να κάνει κανείς για να σταθεί όρθιος όταν κάθε ελπίδα έχει χαθεί, και να γίνει όχι μόνο αρκετά ισχυρόςαλλά και αρκετά ευάλωτος ώστε να μπορεί να αγαπάει, να νοιάζεται, και να μοιράζεται.
Ήταν ακριβώς δεκαεννιά χρόνια πριν, την Πρωτοχρονιά του 1994, όταν οι Ζαπατίστας εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο διεθνές πολιτικό προσκήνιο· και σταδιακά, η πολιτική τους ατζέντα με βάση την Ελευθερία, την Δημοκρατία και την Δικαιοσύνη, οι αντι-ιεραρχικές, συμμετοχικές και χωρίς αποκλεισμούς μορφές οργάνωσής τους, και οι καινοτόμοι και πρωτότυποι τρόποι αντίθεσης τους στο νεοφιλελευθερισμό, αποτέλεσαν σημαντικές επιρροές στην κινηματική οργάνωση σε παγκόσμιο επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων των διαδηλώσεων στο Seattle το 1999 και το σύγχρονο κίνημα Occupy.
Όπως σημειώνει στην εισαγωγή του ο Tom Hayden, επιμελητής του βιβλίουThe Zapatista Reader (New York: Thunder's Mouth Press/Nation Books, 2002, σσ. 1-2), οι Ζαπατίστας έχουν περάσει μακρές περιόδους σιωπής με βάση τις ινδιάνικες παραδόσεις τους, ενώ Μεξικάνοι πολιτικοί σπεύδουν να διακηρύξουν τον επικήδειό τους. Ωστόσο το Ζαπατιστικό κίνημα συνεχώς επανέρχεται στο πολιτικό προσκήνιο για να απευθύνει στην κοινωνία των πολιτών νέες ιδέες και προτάσεις. Και αυτό συνέβη και πάλι πριν από έντεκα μέρες.
Στις 21 Δεκεμβρίου 2o12, δεκάδες χιλιάδες Ζαπατίστας διαδήλωσαν σιωπηλά στους δρόμους των πόλεων της επαρχίας Τσιάπας που είχαν καταλάβει στην εξέγερση του 1994. Ήταν μια ουσιαστική εκδήλωση του ηθικού τους κύρους· όπως το έθεσε εύγλωττα ο Tim Russo στον ιστότοποUpside Down World, ήταν "η ηχώ μιας ενιαίας και εκκωφαντικής σιωπής που φώναξε YA BASTA! [ως εδώ] για άλλη μια φορά." Την διαδήλωση ακολούθησε ένα ποιητικό μήνυμα του Υποδιοικητή Marcos, και μια ανακοίνωση του EZLN που περιγράφει τις ακμάζουσες αυτόνομες Ζαπατιστικές κοινότητες και προβάλλει έξι νέες πολιτικές πρωτοβουλίες. Μεταφράζω την αρχή του κειμένου από τον ιστότοποdorset chiapas solidarity:
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Δεκεμβρίου 2012, δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς Ζαπατίστας κινητοποιήθηκαν και κατέλαβαν, ειρηνικά και σιωπηλά, πέντε δήμους στη νοτιοανατολική μεξικάνικη πολιτεία Τσιάπας.
Στις πόλεις Palenque, Altamirano, Las Margaritas, Ocosingo, και San Cristóbal de las Casas, κοιτάξαμε εσάς και τους εαυτούς μας στη σιωπή.
Το δικό μας δεν είναι ένα μήνυμα παραίτησης.
Δεν είναι ένα μήνυμα πολέμου, θανάτου, ή καταστροφής.
Το μήνυμά μας είναι μήνυμα αγώνα και αντίστασης.
Αυτές οι εικόνες έφεραν και πάλι στη μνήμη μου ένα εξαιρετικό κείμενο του νομπελίστα συγγραφέα José Saramago, στο οποίο έγραφε ότι"τα τελευταία χρόνια η Τσιάπας έχει υπάρξει το μέρος όπου οι πιο περιφρονημένοι, οι πιο ταπεινωμένοι, και οι πιο προσβεβλημένοι άνθρωποι στο Μεξικό μπόρεσαν να ανακτήσουν άθικτη την αξιοπρέπεια και την τιμή που ποτέ δεν είχε χαθεί εντελώς" (Prologue: Chiapas, a Name of Pain and Hope, inOur Word is Our Weapon: Selected Writings of
Subcomandante Insurgente Marcos, Juana Ponce De Leon, επιμ., New York: Seven Stories Press, 2002, σ. xx).
Και κατά τον ίδιο τρόπο που οι αξιοπρεπείς και έντιμοι άνθρωποι διαδήλωσαν σιωπηλά ώστε να ακουστούν, καλύπτουν τα πρόσωπά τους ώστε να αποκτήσουν πρόσωπο· πίσω από τις μάσκες τους βρισκόμαστε όλοι εμείς. Όπως το έθεσαν στις παρατηρήσεις κατά την τελετή έναρξης της διεθνούς Συνάντησης που έγινε στην Τσιάπας τον Αύγουστο του1996 (Zapatista Encuentro: documents from the 1996 Encounter for Humanity and Against Neoliberalism, New York: Seven Stories Press, 1998, σσ. 24-25):
Πίσω από αυτές [τις μάσκες], είμαστε εσείς.
Πίσω από τις μάσκες μας είναι το πρόσωπο όλων των αποκλεισμένων γυναικών, όλων των ξεχασμένων ιθαγενών, όλων των κυνηγημένων ομοφυλοφίλων, όλων των περιφρονημένων νέων, όλων των χτυπημένων μεταναστών, όλων εκείνων που φυλακίστηκαν για τις λέξεις και τις σκέψειςτους, όλων των ταπεινωμένων εργατών, όλων εκείνων που πέθαναν από αμέλεια, όλων των απλών και συνηθισμένων ανδρών και γυναικών, οι οποίοι δεν υπολογίζονται, οι οποίοι δεν είναι ορατοί, οι οποίοι είναι ανώνυμοι, οι οποίοι δεν έχουν αύριο.
Και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο για να υποδεχτώ την επιστροφή τους από μια οπτική του πυρήνα της πολιτικής τους πρότασης, και μια γόνιμη αντανάκλαση σε αυτή. Το πρώτο από τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από την έκκληση που απηύθηνε ο Υποδιοικητής Marcos στην μεξικάνικη και την διεθνή κοινωνία των πολιτών στις 30 Αυγούστου του 1996, την οποία μπορείτε να δείτε στον ιστότοπο EZLN Communiques του Struggle archive.
Αυτό που μας κάνει διαφορετικούς είναι η πολιτική μας πρόταση. [...] Δεν θέλουμε άλλοι, [που ανήκουν] περισσότερο ή λιγότερο στη δεξιά, το κέντρο, ή αριστερά, να αποφασίζουν για εμάς. Θέλουμε να συμμετέχουμε άμεσα στις αποφάσεις που μας αφορούν, να ελέγχουμε αυτούς που μας κυβερνούν, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, και να τους υποχρεώσουμε να
"διοικούν υπακούοντας". Δεν αγωνιζόμαστε για να καταλάβουμε την εξουσία, αγωνιζόμαστε για τη δημοκρατία, την ελευθερία, και τη δικαιοσύνη.
Το δεύτερο απόσπασμα είναι μέρος της εισαγωγής των John Holloway και Eloína Peláez, οι οποίοι επιμελήθηκαν το βιβλίοZapatista! Reinventing Revolution in Mexico (London: Pluto Press, 1998, σσ. 16-17):
Η κεντρική ιδέα της αξιοπρέπειας, που τόσο τονίζεται από τους Ζαπατίστας, συνεπάγεται ότι κανείς αναγνωρίζει όχι μόνο τη δική του αξιοπρέπεια αλλά και την αξιοπρέπεια των άλλων επίσης: επομένως συνεπάγεται μια αποστροφή προς τη βία και αποκλείει την άρνηση της αξιοπρέπειας σε άλλους με βάση τη φυλή, το φύλο, την εθνικότητα ή όποια άλλη υποτιθέμενη ταυτότητα.Από εκεί και πέρα, το κρίσιμο θέμα δεν είναι ποια μορφή αγώνα είναι σωστή, αλλά πώς οι διαφορετικές μορφές αγώνα αρθρώνονται ή συσχετίζονται μεταξύ τους. Για αυτό όλες οι πολιτικές πρωτοβουλίες τουEZLN δείχνουν προς τον πειραματισμό με πολιτικές μορφές με σκοπό να καταστεί αποτελεσματική η αρχή 'διοικώντας υπακούοντας', η αρχή ότι αυτοί που διοικούν πρέπει να υπόκεινται αποτελεσματικά στην κυριαρχία αυτών που οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι διοικούν.
Περισσότερες πληροφορίες για την σιωπηλή διαμαρτυρία:
