Οδός Αθηνάς, 16.12.2017
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 8 Μαρτίου 2018
Τετάρτη 7 Μαρτίου 2018
Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 2017
Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2017
Άλλη μια ιστορία πατριαρχικής βαρβαρότητας
Κάθε τέτοιο γεγονός, από την αρχή ως το τέλος του, είναι μια ιστορία πατριαρχικής βαρβαρότητας. Η κατάθεση της γυναίκας που σκότωσε τον επίδοξο βιαστή της ίδιας και της φίλης της ότι λειτούργησε σε θέση αυτοάμυνας δεν έπεισε τις εντεταλμένες του κράτους δικαστίνες και γι αυτό πρωτόδικα την καταδίκασαν σε περισσότερα από 15 χρόνια κάθειρξη. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί κάτι τέτοιο αν όχι ως σαφές μήνυμα προς τις/τους υπόλοιπες/ους μας να μην αμυνόμαστε και να υπομένουμε την όποια σεξιστική επίθεση δεχόμαστε από ξαναμμένα αρσενικά; Σε αντίθετη περίπτωση, μας περιμένει παραδειγματική τιμωρία ως αυτές που αμφισβητούν την αρσενική κυριαρχία. Και είναι γνωστό, ότι στις αίθουσες των δικαστηρίων οι γυναίκες που αντιστάθηκαν είτε με καταγγελία είτε με αυτοάμυνα σύρονται σε μια δεύτερη εξοντωτική διαδικασία, ως κατηγορούμενες της επίθεσης που δέχτηκαν, στο θαυμαστό πάντα κόσμο των αντιστροφών. Και τέτοιες υπάρχουν αμέτρητες στην περίπτωση των συγκεκριμένων γυναικών.
Η δίκη αυτή έχει πολλά να πει. Η φτώχεια της 22χρονης γυναίκας δαιμονοποιήθηκε· έγινε ενοχοποιητικό στοιχείο το γεγονός ότι ήταν άστεγη και τέτοιοι άνθρωποι, σύμφωνα με την εισαγγελέα, δεν ξέρουν την αξία της ζωής. Ναι, η φτώχεια, την οποία όμως παράγει το ίδιο το σύστημα πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, αυτό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, είναι πάντα στίγμα. Το ξέρουν οι αμέτρητες χιλιάδες των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση στα στοιχειώδη, των ηλικιωμένων που αντιμετωπίζονται ως επαίτες, των ανέργων που τους πετάνε ξεροκόμματα, όπως και οι χιλιάδες των μεταναστών/στριών που στοιβάζονται στις αποθήκες-"φιλοξενίας", αν καταφέρουν να μην πνιγούν στο Αιγαίο. Αν κάποιος λοιπόν δεν γνωρίζει την λεγόμενη "αξία της ζωής", αυτοί είναι οι "λειτουργοί" των κατασταλτικών μηχανισμών και της δικαιοσύνης, όπως και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι. Η "αξία της ανθρώπινης ζωής" είναι ένα πατσαβούρι που ανασύρεται όταν η αστική νομιμότητα και οι νόμοι της εξουσίας θέλουν να ξαναορίσουν τα πράγματα, με τον κυνισμό των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Γιατί προφανώς, η ζωή της Π.Α. δεν έχει καμία σημασία για τη σύνθεση "ευγενούς μόρφωσης" του δικαστηρίου. Είναι μια Ρομά, μια γυναίκα, άστεγη, στον πάτο της ταξικής πυραμίδας. Η ζωή της πριν και μετά το γεγονός της 22ης Ιούνη είναι μια "παράβαση", η ίδια η Π.Α. είναι μια φιγούρα της παράβασης και τιμωρείται και γι αυτό. Οι κυρίαρχες κατηγοριοποιήσεις, το φύλο, η φυλή και η τάξη βρίσκονται εδώ σε μια αδιαχώριστη σύμπλεξη και στοιχειοθετούν την εκ των προτέρων καταδίκη της. Η "απόβλητη" θα πεταχτεί στη φυλακή. Όλα θα χρησιμοποιηθούν εναντίον της, ακόμη και ότι δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο θα συνεισφέρει στο ότι πρόκειται για άνθρωπο δεύτερης κατηγορίας, ανάξιο να ζει. Ακόμα και το γεγονός ότι η ίδια και η μητέρα της κακοποιούνταν συστηματικά από τον πατέρα της και ότι αυτός ήταν ο λόγος που εγκατέλειψε το σπίτι της, αξιοποιείται για το χτίσιμο της τερατολογικής της εικόνας. Γιατί, ειδικά τα γεγονότα σεξιστικής βίας, χρειάζονται τέρατα και παραμύθια για να αποδυναμώνονται ως εξω-πραγματικά και να μπορούν να διαιωνίζονται.
Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2017
Πέμπτη 15 Ιουνίου 2017
Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017
Γιατί οι αρνήσεις μας είναι οι ζωές μας
Στη συγκεκριμένη συγκυρία κι ενώ η επίθεση σε στοιχειώδη κεκτημένα των από τα κάτω συνεχίζεται, στο περιβάλλον της διάχυτης ματαιότητας, της διάψευσης των προσδοκιών, της καθίζησης των κοινωνικών αγώνων, οι καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα είναι ανυποχώρητες εστίες αγώνα, με οδηγό την αλληλεγγύη, εκεί όπου οργανώνονται κινήσεις ανυπακοής, ενάντια στο μονόλογο της εξουσίας, ενάντια στο καθεστώς που μας θέλει πειθήνιους υπηκόους. Γι αυτό και θα βρίσκονται μόνιμα στο στόχαστρο της καταστολής.
Ξημερώματα Τετάρτης της 9ης Γενάρη του 2013, 93 σύντροφοι και συντρόφισσες ανακατέλαβαν τη villa amalias, που από τις 20 Δεκέμβρη είχε καταληφθεί από αστυνομικές δυνάμεις. Με τη δύναμη της συλλογικής ευφυΐας και το πάθος για έναν κόσμο χωρίς εξουσία, διαχωρισμούς και εκμετάλλευση, πέρασαν σε μια κίνηση άρνησης των σχεδίων της κυριαρχίας. Και αν κάτι μένει από την ανακατάληψη είναι ακριβώς αυτές οι συλλογικές αρνήσεις συμμόρφωσης στις κυρίαρχες επιβολές, που έρχονται να συναντήσουν όλες και όλους εκείνους που εναντιώνονται στο καθεστώς φόβου, μεμψιμοιρίας και ανάθεσης. Γιατί, οι αρνήσεις μας είναι οι ζωές μας.
Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2016
Για τον Δεκέμβρη
Απόσπασμα από την ανάρτηση "Η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 δεν ήταν απάντηση, ήταν ερώτηση", Ρεσάλτο, 04.12.2011
Η εξέγερση που ξέσπασε τον Δεκέμβρη του 2008 με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από μπάτσους στα Εξάρχεια δεν ήταν απλά απάντηση σε μια κρατική δολοφονία. Ήταν κυρίως ερώτηση. Ερώτηση για τον τρόπο που βλέπουν οι «από κάτω» (νεολαίοι, μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, ντόπιοι και μετανάστες) την αστυνομική βαρβαρότητα, την κρατική επιβολή, την καπιταλιστική ερημοποίηση. Ερώτηση για τον τρόπο που βλέπουν τον ίδιο τους τον εαυτό, τις σχέσεις τους, τις κοινωνικές τους «ιδιότητες», τις πολιτικές τους «ταυτότητες», την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητά τους, τις αρνήσεις και τις καταφάσεις τους, τη συγκρουσιακότητα και τη δημιουργικότητά τους, τις δυνατότητες τους να συναντηθούν και να συμπράξουν χωρίς ηγέτες, ειδικούς και μεσολαβητές, να γεννήσουν το καινούργιο, τον συλλογικό τόπο που δεν (θα) υπάρχει πια εξουσία, ιεραρχία, εκμετάλλευση, διαχωρισμοί και κοινωνικές διακρίσεις.
Παρασκευή 12 Αυγούστου 2016
Μια φορά κι ένα καιρό στην Αθήνα, #35
Λεωφ. Αλεξάνδρας, Πεδίο του Άρεως, και
οδός Πατησίων, ΟΠΑ, 12.06.2016
Τρίτη 28 Ιουνίου 2016
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015
Τρίτη 7 Ιουλίου 2015
Βαθιά ανάσα, αλλά όχι μόνο
Είμαι μετανάστης. Δεν έφυγα από την Ελλάδα επειδή ήθελα αλλά επειδή αναγκάστηκα, όπως και πολλοί άλλοι. Και δε μπορώ να επιστρέψω παρά μόνο για λίγες μέρες το χρόνο, επίσης όπως και πολλοί άλλοι. Αυτή τη φορά όμως όλα ήταν διαφορετικά. Έτυχε να βρεθώ ακόμα πιο μακριά λόγω επαγγελματικού ταξιδιού: το πρώτο βράδυ στο ξενοδοχείο άκουσα την ανακοίνωση για το δημοψήφισμα, και τη μέρα της ψηφοφορίας ταξίδευα πίσω στη χώρα που πλέον ζω.
Είναι παράξενο συναίσθημα να βρίσκεται κανείς όσο πιο μακριά έχει βρεθεί ποτέ από το τόπο του σε μια από τις πολιτικά κρισιμότερες περιόδους του. Οι συνάδελφοι με τους οποίους ταξίδεψα με ρωτούσαν συνέχεια τι μαθαίνω από την Ελλάδα, ποια πλευρά θα κερδίσει το δημοψήφισμα, τι πιστεύω ότι πρέπει να γίνει. Και με δυο λόγια, η απάντησή μου ήταν 'put your money where your mouth is'.
Ο αγγλικός αυτός ιδιωματισμός σημαίνει να υποστηρίζεις το λόγο σου με τις πράξεις σου, να αναλαμβάνεις το κόστος του. Και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που για εμένα το αποτέλεσμα ήταν μια τόσο βαθιά ανάσα: όχι μόνο επειδή δηλώθηκε άρνηση στη λιτότητα, αλλά επειδή δηλώθηκε υπό και παρά τις συνθήκες έμπρακτης και άμεσα βιωμένης πίεσης που δημιούργησαν οι κλειστές τράπεζες και η πολιτική του φόβου.
Εικόνες όπως εκείνες των συνταξιούχων που συνωστίζονται έξω από τις τράπεζες δεν είναι παρά συμπτωματικές του πραγματικού προβλήματος, του ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο που επιμελώς πολλοί απέφευγαν να κοιτάξουν: η χώρα πτώχευσε το 2010, όχι το 2015, και συντήρησε μια πλασματική εικόνα σταθερότητας μέσω των μνημονίων, θυσιάζοντας τους περισσότερους και ασθενέστερους στο βωμό της λιτότητας. Το μόνο που συνέβη τώρα είναι ότι τραβήχτηκε η κουρτίνα και φάνηκε η αληθινή εικόνα που δεν επιτρέπει πλέον καμία εθελοτυφλία.
Υπάρχουν ωστόσο χειρότερα πράγματα από τη πτώχευση αυτή καθεαυτή. Φυσικά και καταλαβαίνω το φόβο και την ανησυχία ως ανθρώπινες αντιδράσεις και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτές. Και αντίστοιχα κατανοώ τους ανθρώπους που ψήφισαν 'ναι' λόγω φόβου, παρά λόγω ατομικού συμφέροντος ή ιδεολογικής ταύτισης με τη πολιτική των μνημονίων. Όμως μια πλειοψηφική και εκλογικά νομιμοποιημένη συναίνεση στη λιτότητα όχι μόνο θα αποτελούσε άνευ όρων αποδοχή της καταστροφικής νεοφιλελευθερης διαχείρησης των προηγούμενων ετών και εν λευκώ εξουσιοδότησή της για το μέλλον, αλλά και κατάδυση της ελληνικής κοινωνίας ακόμα πιο βαθιά στην αγριότητα: το αντίστοιχο μιας ψηφοφορίας σε ένα πλοίο που βουλιάζει για να πετάξουμε στη θάλασσα τους ασθενέστερους επιβάτες νομίζοντας ότι έτσι θα σωθούμε.
Βαθιά ανάσα λοιπόν ήταν και η αποφυγή αυτού του ενδεχόμενου, έναντι του οποίου δεν αντιλαμβάνομαι την πολυτέλεια της αποχής ή ουδετερότητας. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η αναγκαιότητα του όχι υπήρξε ανέφελη, πράγμα νομίζω προφανές σε όσους δε φορούν κομματικές ή άλλες παρωπίδες.
Αναφέρομαι καταρχήν στην άκριτη και διακομματική επικράτηση ενός εθνικού αφηγήματος της κρίσης με άξονα το φαντασιακό συλλογικό υποκείμενο του ελληνικού λαού/έθνους, στη προκειμένη περίπτωση ως ενωμένου και περήφανου. Πρόκειται για την λογοθετική διάκριση εμείς/αυτοί, όπου στη θέση των δεύτερων σήμερα τοποθετούνται οι 'ξένοι' εκβιαστές, όπως δυνητικά μπορούν να τοποθετηθούν οι μετανάστες και πρόσφυγες ή όποιοι άλλοι εξωτερικοί και εσωτερικοί 'εχθροί' του παραγόμενου ελληνικού συλλογικού.
Αναφέρομαι καταρχήν στην άκριτη και διακομματική επικράτηση ενός εθνικού αφηγήματος της κρίσης με άξονα το φαντασιακό συλλογικό υποκείμενο του ελληνικού λαού/έθνους, στη προκειμένη περίπτωση ως ενωμένου και περήφανου. Πρόκειται για την λογοθετική διάκριση εμείς/αυτοί, όπου στη θέση των δεύτερων σήμερα τοποθετούνται οι 'ξένοι' εκβιαστές, όπως δυνητικά μπορούν να τοποθετηθούν οι μετανάστες και πρόσφυγες ή όποιοι άλλοι εξωτερικοί και εσωτερικοί 'εχθροί' του παραγόμενου ελληνικού συλλογικού.
Αυτή η ρητορική περί 'εθνικής' ενότητας/σωτηρίας περιθωριοποιεί αποτελεσματικά την όποια πολιτική κριτική με ταξικές αναφορές, και ως προς αυτό είναι χαρακτηριστική η σχεδόν πλήρης απουσία όρων όπως νεοφιλευθερισμός και καπιταλισμός από την δημόσια σφαίρα, ακόμα και παρά την ανάκυψη άμεσης σύνδεσης του πολιτικού περιεχομένου του δημοψηφίσματος με το πεδίο της παραγωγής. Παραδείγματος χάριν, είστε σίγουροι ότι την επόμενη μέρα είμαστε 'εθνικά' ενωμένοι και αγαπημένοι, εργοδότες και εργαζόμενοι, αφεντικά και εργάτες, δηλαδή εκβιαστές και αντίστοιχα εκβιαζόμενοι;
Και τέλος, η παραγόμενη εθνική συναίνεση πώς ακριβώς τοποθετείται έναντι περιστατικών αστυνομικής βίας και ατιμωρησίας; Και πως νοηματοδοτεί τα δικαιώματα και τις ζωές μεταναστών και προσφύγων, η απαξίωση των οποίων συνεχίζεται από το Αιγαίο μέχρι τα κέντρα κράτησης που παραμένουν στη θέση τους παρά τις κάποτε πανηγυρικές διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου; Επιτρέπεται να θέτει κανείς τέτοια 'ήσσονος' σημασίας ερωτήματα σε περίοδο 'μείζονος' εθνικής διαπραγμάτευσης;
Στην πορεία προς την ψηφοφορία η επόμενη μέρα του 'όχι' παρέμεινε απροσδιόριστη, ενώ παράλληλα δόθηκαν εντυπώσεις άμεσης επίλυσης της κατάστασης που αδυνατώ να κατανοήσω. Εξακολουθώ ωστόσο να πιστεύω τόσο ότι η επικράτηση της λογικής μεταξύ των δανειστών είναι δυνατή, όσο και ότι η κυβέρνηση έχει προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο συνέχισης της πίεσης από την πλευρά τους, το οποίο άλλωστε προκύπτει από τη δική της αφήγηση για την προηγούμενη περίοδο και τις σχετικές αναφορές σε εκβιασμούς, μη τήρηση συμφωνηθέντων και προσπάθεια ανατροπής της.
Η προτεραιότητα της άμεσης υποστήριξης των αδυνάτων και πλεόν εξαθλιωμένων τμημάτων του πληθυσμού σε αυτή τη περίπτωση είναι φυσικά ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά όχι αποκλειστικά. Εξαρτάται και από τη δυνατότητα όλων μας να πράττουμε με όρους συλλογικότητας και αμοιβαίας αλληλεγγύης, από όποια θέση κι αν βρισκόμαστε - και να είμαστε για αυτό περήφανοι ως πολιτικά υποκείμενα.
Τετάρτη 27 Μαΐου 2015
28 Μαΐου - 1 Ιουνίου: Εκδηλώσεις αλληλεγγύης στις εξεγερμένες Ζαπατιστικές κοινότητες
Προβολή του ντοκιμαντέρ “Koltavanej” (στην ιθαγενική γλώσσα Τσοτσίλ των Μάγιας, σημαίνει “απελευθέρωση από τα δεσμά”) και συζήτηση με συμμετοχή της συντρόφισσας Concepciόn Suárez δημιουργό του ντοκιμαντέρ και μέλος της Έκτης: “Οι προκλήσεις για τη γυναικεία απελευθέρωση. Μια ματιά από τους αγώνες των γυναικών στην Τσιάπας.”
Πάτρα: Πέμπτη 28 Μαΐου στο 2ο Φεστιβάλ Αναρχικού Βιβλίου
Αθήνα: Παρασκευή 29 Μαΐου στο Πολυτεχνείο, Κτ. Γκίνη
Βέροια: Δευτέρα 1 Ιουνίου στο Ελευθεριακό Στέκι
Συναυλία για την οικονομική στήριξη της αυτόνομης ζαπατιστικής οδοντιατρικής δομής στην περιφέρεια της Selva Fronteriza, με τους Social Waste, Μεθυσμένα Ξωτικά, Viral & Dtaeys, MC Yinka
Αθήνα: Σάββατο 30 Μαΐου, Πλ. Πρωτομαγιάς, 9 μ.μ.
Τρίτη 7 Απριλίου 2015
Μικρή, ταξική και πειθήνια ιστορία για τη κρίση
Τετάρτη βράδυ στο κέντρο της Κηφισιάς. Ένας μεσήλικας με φθαρμένα ρούχα κάθεται σε ένα πεζούλι ζητώντας χρηματική βοήθεια από τους περαστικούς με το κεφάλι κατεβασμένο. Κρατάει ένα χαρτόνι που γράφει ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ και μαζί μια μικρή πλαστική ελληνική σημαία, από αυτές που κρατούν όσοι πάνε σε παρελάσεις.
Στην άκρη του πεζοδρομίου ένα παιδί κάνει ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες, ενώ πίσω του τρέχει ένας άνδρας φωνάζοντας. Ο άνδρας φτάνει το παιδί και το σταματάει. Τον ακολουθεί μια νέα γυναίκα. Είναι μια εμφανώς ευκατάστατη οικογένεια, μάλλον χαρακτηριστική όσων συνηθίζουν να διασκεδάζουν κάνοντας εξόδους για ψώνια στη Κηφισιά.
Ο άνδρας λέει στο παιδί ότι πρέπει να προσέχει να μη βγει στο δρόμο γιατί είναι επικίνδυνο. Έχουν σταματήσει στο ύψος του πεζοδρομίου που βρίσκεται ο άνεργος αλλά δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται την παρουσία του ή να ενδιαφέρονται για αυτήν. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άνεργος σηκώνει το κεφάλι του και λέει στο παιδί: 'Πρέπει να είσαι υπάκουο'.
Δεν είναι φυσικά μυστικό ότι πολλοί επιλέγουν ή αναγκάζονται να κάνουν αντιπαθητικά πράγματα προκειμένου να επιβιώσουν – και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Και για όσους παραμένουν στην Ελλάδα μην έχοντας άλλη επιλογή, και για όσους αναγκάστηκαν να φύγουν για τον ίδιο λόγο.
Ανήκοντας στους δεύτερους και έχοντας επιστρέψει στην Ελλάδα για λίγες μέρες, όλα τα παραπάνω ήταν για μένα ένα είδος σαρδόνιας υποδοχής: μια ασφυκτικά ταξική και πειθήνια σύνοψη της κρίσης με δώρο το εθνόσημο – κάτω από το οποίο συνηθίζει να διασκεδάζει κάθε τι ταξικό και πειθήνιο. Και για αυτό το λόγο δε με αφήνει να ξεχάσω ότι μπορεί να ζω τώρα ως ξένος σε μια άλλη χώρα, αλλά ως ξένο σώμα ζούσα και πριν στη χώρα που έτυχε να γεννηθώ.
Ανήκοντας στους δεύτερους και έχοντας επιστρέψει στην Ελλάδα για λίγες μέρες, όλα τα παραπάνω ήταν για μένα ένα είδος σαρδόνιας υποδοχής: μια ασφυκτικά ταξική και πειθήνια σύνοψη της κρίσης με δώρο το εθνόσημο – κάτω από το οποίο συνηθίζει να διασκεδάζει κάθε τι ταξικό και πειθήνιο. Και για αυτό το λόγο δε με αφήνει να ξεχάσω ότι μπορεί να ζω τώρα ως ξένος σε μια άλλη χώρα, αλλά ως ξένο σώμα ζούσα και πριν στη χώρα που έτυχε να γεννηθώ.
Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2015
David Harvey: παραγωγή, κατανάλωση, κρίση
Ένα από τα μεγάλα ζητήματα είναι η διατήρηση επαρκούς ζήτησης στην αγορά, έτσι ώστε να απορροφηθεί ό,τι παράγει το κεφάλαιο. Το άλλο είναι η δημιουργία των προϋποθέσεων κάτω από τις οποίες μπορεί να παράγει το κεφάλαιο επικερδώς. Αυτές οι συνθήκες επικερδούς παραγωγής, συνήθως σημαίνουν την υποβάθμιση της εργασίας. Πληρώνοντας όλο και χαμηλότερους μισθούς, το ποσοστό του κέρδους ανεβαίνει. Έτσι, από την πλευρά της παραγωγής, θέλουν να συμπιέσουν την εργασία όσο γίνεται περισσότερο. Αυτό τους δίνει υψηλά κέρδη. Στη συνέχεια, όμως, τίθεται το ερώτημα, «ποιος πρόκειται να αγοράσει το προϊόν;». Εάν η εργασία συμπιέζεται, ποια είναι η αγορά τους; Αν συμπιέσουν την εργασία πάρα πολύ, θα καταλήξουν με μια κρίση επειδή δεν θα υπάρχει αρκετή ζήτηση στην αγορά για να απορροφήσει το προϊόν.
Πολλοί ερμηνεύουν το πρόβλημα της κρίσης της δεκαετίας του 1930 ως έλλειψη της ζήτησης. Υπήρχε επομένως μια στροφή προς το κράτος για να κάνει δημόσιες επενδύσεις. Είπαν «θα αναζωογονήσουμε την οικονομία από το χρέος με χρηματοδοτούμενη» ζήτηση, και με τον τρόπο αυτό, στράφηκαν στην κεϋνσιανή θεωρία. Έτσι βγήκαν από τη δεκαετία του 1930 με μια πολύ ισχυρή ικανότητα διαχείρισης της ζήτησης, και με μεγάλη εμπλοκή του κράτους στην οικονομία. Ως αποτέλεσμα είχαν πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, και οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης συνοδεύτηκαν από μια ενδυνάμωση της εργατικής τάξης, με την αύξηση των μισθών και με ισχυρότερες συνδικαλιστικές ενώσεις. Ισχυρά συνδικάτα και υψηλοί μισθοί σημαίνει ότι το ποσοστό κέρδους αρχίζει να κατεβαίνει. Το κεφάλαιο είναι σε κρίση όταν δεν συμπιέζει αρκετά την εργασία.
Στη δεκαετία του 1970 στράφηκαν προς τον Μίλτον Φρίντμαν και η Σχολή του Σικάγου κυριάρχησε στην οικονομική θεωρία. Άρχισε να δίνεται προσοχή στην προσφορά, ιδίως των μισθών. Σήμερα έχουμε μια συμπίεση των μισθών, η οποία άρχισε στη δεκαετία του 1970. Ο Ρόναλντ Ρήγκαν επιτέθηκε στους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, η Μάργκαρετ Θάτσερ επιτέθηκε στους ανθρακωρύχους, ο Πινοσέτ σκότωσε τους αριστερούς, κλπ. Έχουμε μια επίθεση στην εργασία, η οποία αυξάνει το ποσοστό κέρδους. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, το ποσοστό κέρδους έχει εκτιναχτεί επειδή οι μισθοί συμπιέζονται και το κεφαλαίο ευημερεί. Αλλά τότε εμφανίζεται το πρόβλημα πού θα πουλήσουν τα προϊόντα.
Στη δεκαετία του 1990, αυτό καλύπτεται από την οικονομία του χρέους. Άρχισαν να ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να δανείζονται συνέχεια, άρχισαν να δημιουργούν μια οικονομία με πιστωτική κάρτα και με υψηλά στεγαστικά δάνεια. Έτσι κάλυψαν το γεγονός ότι δεν υπήρχε πραγματική ζήτηση. Αλλά τελικά αυτό έσκασε την περίοδο 2007-2008. Το κεφάλαιο έχει αυτό το ερώτημα: «δουλεύεις στην πλευρά της προσφοράς ή της ζήτησης;». Η άποψή μου για έναν αντικαπιταλιστικό κόσμο, είναι ότι θα πρέπει να ενοποιηθούν αυτά. Θα πρέπει να επιστρέψουμε στην αξία χρήσης. Τι αξίες χρήσης χρειάζονται οι άνθρωποι και πώς οργανώνουμε την παραγωγή ώστε να ταιριάζει με αυτές;
Δείτε επίσης:
Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2014
Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2014
Πορεία ενάντια στη ρατσιστική, ομοφοβική και τρανσφοβική βία | Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου
Πορεία ευαισθητοποίησης για αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ
Στις 2 και 5 Σεπτεμβρίου συζητείται στη Βουλή ο αντιρατσιστικός νόμος.
Οι οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών θεωρούμε ιδιαίτερα θετικό το γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα φύλου ως νομοτεχνική βελτίωση στον ορισμό της υποκίνησης βίας ή μίσους, ελπίζοντας ότι τούτο θα παραμείνει έως τέλους.
Ωστόσο η Ελληνική Κυβέρνηση:
- Αρνείται να ενσωματώσει τροπολογία που επεκτείνει το σύμφωνο συμβίωσης και για τους LGBT ανθρώπους.
- Δεν ενσωματώνει προταθείσες τροπολογίες για την προστασία θυμάτων ρατσιστικής βίας.
- Δεν τροποποιεί το Προεδρικό Διάταγμα για τη Σύσταση Γραφείων Ρατσιστικής Βίας ώστε να συμπεριλαμβάνεται ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα φύλου, για την αποτελεσματική διερεύνηση των ρατσιστικών εγκλημάτων μίσους.
- Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις μας και παρά τις συνεχιζόμενες ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις που παίρνουν διαστάσεις πρωτοφανείς – υπενθυμίζουμε ότι είχαμε πέντε ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις μέσα στον τελευταίο μήνα–, δεν παίρνει αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση της ρατσιστικής βίας.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, οι υπογράφουσες οργανώσεις καλούμε όλες και όλους τους πολίτες που επιθυμούν μία ανοικτή και δημοκρατική κοινωνία χωρίς διακρίσεις, να διαδηλώσουν ειρηνικά μαζί μας την Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου, στις 5 μ.μ., στην πλατεία Βαρνάβα όπου σημειώθηκε η πιο πρόσφατη ομοφοβική επίθεση. Στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί πορεία στη Βουλή.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΚΗ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΚΗ ΒΙΑ.
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ.
ΙΣΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ.
Athens Pride
Equal Rights Greece Org (E.R.G.O.)
Thessaloniki Pride
Κέντρο Ζωής
Ομάδα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου ΣΥΡΙΖΑ
Ομοφοβία και Τρασνφοβία στην εκπαίδευση
Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ)
Οικογένειες Ουράνιο Τόξο
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ)
CoulorYouth Κοινότητα LGBTQ νέων Αθήνας
QueerTrans
ACT UP ΔΡΑΣΕ HELLAS
Τρίτη 17 Ιουνίου 2014
Σάββατο 14 Ιουνίου 2014
Γιάννης Καυκάς: αστυνομική βία και ατιμωρησία
Καλησπέρα,Ευχαριστώ όλους και όλες που βρίσκονται σήμερα εδώ και ευχαριστώ επίσης τη Διεθνή Αμνηστία, τόσο για το συνεχιζόμενο ενδιαφέρον στην υπόθεσή μου. Αν θυμάμαι καλά, η προηγούμενη έκθεση για το θέμα αυτό είχε, πολύ σωστά, τον τίτλο “Αστυνομική βία στην Ελλάδα, όχι μόνο μεμονωμένα περιστατικά” . Η έκθεση που παρουσιάζεται σήμερα έχει τίτλο “Κράτος εν κράτη: Κουλτούρα κακομεταχείρισης και ατιμωρησίας στην ελληνική αστυνομία” και κινείται κατά την άποψή μου σε ακόμα σωστότερη κατεύθυνση. Έχω μόνο μια μικρή, αλλά σημαντική νομίζω παρατήρηση. Ο όρος “κράτος εν κράτη” υπονοεί κατά κάποιο τρόπο πως ένα τμήμα του κράτους -μικρό ίσως- δρα ανεξέλεγκτα και αντίθετα στην δεδηλωμένη βούληση του επίσημου κράτους. Πεποίθησή μου είναι πως η βία είναι δομικό στοιχείο του κράτους και η εντατικοποίηση του φαινομένου στις μέρες μας, στρατηγική επιλογή του. Αυτό θα προσπαθήσω να εξηγήσω και να τεκμηριώσω παρακάτω.Ας έρθω όμως στη δική μου υπόθεση, η οποία μπορεί λόγο της σοβαρότητάς της να ήρθε πιο έντονα στο προσκήνιο, δεν παύει όμως να αποτελεί απλά, ένα ακόμα παράδειγμα του τρόπου που το κράτος αντιλαμβάνεται το ρόλο του σήμερα. Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται, στην απεργιακή διαδήλωση της 11ης Μαΐου 2011 το μπλοκ της Συνέλευσης Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης-Πατησίων, στο οποίο συμμετείχα, μεταξύ πολλών άλλων μπλοκ, (συνελεύσεων γειτονιάς, ταξικών σωματείων βάσης, αριστερών και αναρχικών συλλογικοτήτων), δέχθηκε απρόκλητη, συντονισμένη και δολοφονική επίθεση από τις δυνάμεις των ΜΑΤ την ώρα που η πορεία αποχωρούσε συντεταγμένα από το Σύνταγμα. Τον απρόκλητο χαρακτήρα της επίθεσης πιστοποιούν οι μαρτυρίες των συμμετεχόντων, το οπτικοακουστικό υλικό που έχει συλλεχθεί αλλά επίσης και το βίντεο από τις κάμερες κυκλοφορίας το οποίο έχουν στα χέρια τους οι αρχές. Στην συγκεκριμένη πορεία, όπως και σε άλλες, εγώ κρατούσα το πανό της συλλογικότητας στην οποία συμμετέχω. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης πολλές διμοιρίες των ΜΑΤ, περικύκλωσαν τα μπλοκ των διαδηλωτών, ψέκαζαν με χημικά εξ επαφής και εκτόξευαν χειροβομβίδες κρότου λάμψης μέσα στο σώμα της πορείας. Παράλληλα χτυπούσαν με λύσσα τους διαδηλωτές τόσο με την πίσω-μεταλλική πλευρά των γκλοπ τους όσο και με τους ατομικούς πυροσβεστήρες που φέρουν συγκεκριμένοι κάθε φορά αστυνομικοί κάθε διμοιρίας. Το αποτέλεσμα ήταν περί τους 100 διαδηλωτές να καταλήξουν σε διάφορα νοσοκομεία της Αττικής οι περισσότεροι με χτυπήματα στο κεφάλι, γεγονός του καταδεικνύει και τις προθέσεις των αστυνομικών, ενώ άλλοι τόσοι δέχθηκαν τις πρώτες βοήθειες επί τόπου, αφού δεν υπήρχαν αρκετά ασθενοφόρα να μεταφέρουν τόσο κόσμο. Εμένα συγκεκριμένα με χτύπησαν με βαρβαρότητα επανειλημμένα στο κεφάλι και το σώμα με γκλοπ, αλλά τα σοβαρότερα πλήγματα προήλθαν από έναν πυροσβεστήρα που, όπως ανέφερα, διαθέτουν συγκεκριμένοι αστυνομικοί σε κάθε διμοιρία (ένας ή δύο). Συνέπεια αυτής της βαρβαρότητας ήταν να προκληθούν σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, μεγάλο επισκληρίδιο αιμάτωμα και να πέσω σε βαθύ κώμα. Όταν έφτασα στο νοσοκομείο, χειρουργήθηκα εσπευσμένα και έμεινα διασωληνωμένος σε καταστολή για δέκα μέρες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και άλλες τόσες στην νευροχειρουργική κλινική του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας. Η επίσημη περιγραφή της κατάστασης στην οποία έφτασα στο νοσοκομείο περιγράφεται δε από τους θεράποντες ιατρούς, ως “προθανάτια”, ενώ στο πρώτο επίσημο ιατρικό ανακοινωθέν, οι γιατροί δήλωσαν πως πέντε λεπτά αργότερα θα ήταν πολύ αργά για τη ζωή μου.Στο σημείο αυτό οφείλω να τονίσω πως στο νοσοκομείο, έφτασα έγκαιρα χάρη στις ηρωικές προσπάθειες άλλων διαδηλωτών και διαδηλωτριών, του αδερφού μου αλλά και ενός γιατρού που αντιλήφθηκε επί τόπου τη σοβαρότητα της κατάστασής μου και ύστερα από τη δική του επιμονή δέχθηκε το ασθενοφόρο να με παραλάβει, καθώς ήταν ήδη γεμάτο με άλλους τραυματίες. Σε όλους αυτούς χρωστάω τη ζωή μου τόσο, όσο και στους γιατρούς που με περιέθαλψαν.Η νομική εξέλιξη της υπόθεσης αυτής είναι αυτή που όλοι μας περιμέναμε. Τίποτα. Παρά τις δήθεν αυστηρές εξαγγελίες του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης (αρνούμαι να τον αποκαλέσω υπουργό Προστασίας του πολίτη), Χρήστου Παπουτσή, τον οποίο θεωρώ ηθικό αυτουργό της δολοφονικής επίθεσης εναντίον μου. Παρά το γεγονός πως οι αρχές εξ αρχής είχαν στη διάθεσή τους τα βίντεο από της κάμερες κυκλοφορίας αλλά και από τις κάμερες ασφαλείας των γύρω καταστημάτων. Παρά το γεγονός πως από το υλικό αυτό μπορεί εύκολα να εντοπιστεί ποιες διμοιρίες ενεργούσαν στο σημείο της επίθεσης. Παρά το γεγονός πως οι πυροσβεστήρες είναι ατομικά χρεωμένοι σε συγκεκριμένους αστυνομικούς, γεγονός που περιορίζει πολύ των αριθμό των πιθανών δραστών. Παρά το ότι οι μάρτυρες που κατέθεσαν ήταν δεκάδες και περιέγραψαν με λεπτομέρειες τα γεγονότα. Παρά το γεγονός πως σε κάθε μεγάλη διαδήλωση, στο κέντρο επιχειρήσεων της αστυνομίας παραβρίσκεται και συντονίζει εισαγγελέας......κανείς, δεν είδε και δεν αντιλήφθηκε τίποτα. Αξίζει δε να σημειωθεί πως οι αρχικές πληροφορίες που διοχετεύθηκαν στα ΜΜΕ από την αστυνομία, προσπαθούσαν να παραπλανήσουν, λέγοντας πως δεν χτυπήθηκα στην πορεία, αλλά κάπου μακριά, συνδέοντας το σημείο από το οποίο με παρέλαβε το ασθενοφόρο με το σημείο στο οποίο τραυματίστηκα.Η προκαταρκτική έρευνα για την υπόθεσή μου αντίθετα, ανατέθηκε στην ίδια την αστυνομία. Την ίδια δηλαδή υπηρεσία που ευθύνεται για τη δολοφονική επίθεση εναντίον μου. Έτσι, λίγες μέρες μετά την έξοδό μου από το νοσοκομείο και σε πολύ βεβαρημένη σωματική και ψυχική κατάσταση, αναγκάστηκα να σταθώ ξανά απέναντι στις αστυνομικές αρχές, που αυτή τη φορά είχαν φορέσει το προσωπείο του δήθεν υπερασπιστή των δικαιωμάτων μου. Έτσι, ύστερα από την αναλυτική εκ μέρους μου περιγραφή των γεγονότων, ύστερα από τη διαβεβαίωση των αστυνομικών που διενεργούσαν την έρευνα πως γνωρίζουν καλύτερα από εμένα τι έχει συμβεί, μου ζήτησαν να δώσω δείγμα δικού μου DNA έτσι ώστε να διασταυρωθεί με τυχόν DNA που μπορεί να είχε βρεθεί σε κάποιον από τους πυροσβεστήρες. Στο προκλητικό αυτό αίτημα τους φυσικά αρνήθηκα, όπως θα έκανε νομίζω κάθε σώφρων άνθρωπος που του ζητείται να παραδώσει τα πιο προσωπικά του δεδομένα σε αυτούς που ευθύνονται για την απόπειρα δολοφονίας του. Δεν είναι λίγες άλλωστε οι φορές που η αστυνομία έχει στήσει σκευωρίες βασιζόμενες στην δήθεν αντικειμενικότητα τέτοιων στοιχείων, όπως για παράδειγμα η περίπτωση του αναρχικού Άρη Σειρηνίδη που ενώ έμεινε προφυλακισμένος για πάνω από ένα χρόνο με ανυπόστατες κατηγορίες αθωώθηκε πανηγυρικά στο δικαστήριο. Να τονίσω επίσης εδώ, πως δεν υπάρχει η δυνατότητα να προφυλαχτεί κάνεις από αυτή την αυθαιρεσία, καθώς η μόνη υπεύθυνη αρχή για να διενεργήσει τέτοιου είδους αναλύσεις, είναι μόνο η αστυνομία ακόμα και όταν κατηγορούμενη είναι η ίδια.Τα αποτελέσματα λοιπόν όλης αυτής της προσχηματικής διαδικασίας είναι τα εξής: η έκθεση της αστυνομικής έρευνας παραδόθηκε στον αρμόδιο εισαγγελέα, ο οποίος συνέταξε δικογραφία κατά “αγνώστων” δραστών με την κατηγορία της “βαριάς, σκοπούμενης σωματικής βλάβης”. Ενάντια λοιπόν στην ρητά και κατηγορηματικά εκφρασμένη άποψη της επιστημονικής κοινότητας που ήδη, μέσω επιστολής του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών προς τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Χρήστο Παπουτσή, το Δεκέμβρη του 2010, προειδοποιούσε πως απευθείας χτυπήματα στο κεφάλι, είναι εν δυνάμει θανατηφόρα. Ενάντια στην ξεκάθαρη ανακοίνωση των θεραπόντων ιατρών που χαρακτήριζαν την κατάστασή μου ως “προθανάτια” και πως ήταν ζήτημα λεπτών η επιβίωσή μου. Αλλά τέλος και ενάντια στην κοινή λογική που λέει πως όταν κάποιος χτυπά επανειλημμένα και βίαια κάποιον άλλο άνθρωπο στο κεφάλι με πυροσβεστήρα έχει ξεκάθαρη δολοφονική πρόθεση....ο εισαγγελέας είδε απλά πρόθεση πρόκλησης σωματικών βλαβών! Στη συνέχεια, το Νοέμβρη του 2011 η δικογραφία παραδόθηκε στον ανακριτή για περαιτέρω συνέχιση της έρευνας....στο συρτάρι του οποίου βρίσκεται τα τελευταία δυόμιση χρόνια.Για να μην οδηγηθούμε όμως σε μερικά και άρα εσφαλμένα συμπεράσματα είναι νομίζω απαραίτητο να δούμε το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζεται το φαινόμενο της καταστολής στις μέρες μας. Επιστρατεύσεις απεργών, απαγόρευση διαδηλώσεων, προληπτικές-παράνομες προσαγωγές αγωνιστών πριν από κάθε πορεία, εισβολές σε σπίτια εκατοντάδων αγωνιστών με πρόσχημα δήθεν ανώνυμες καταγγελίες, εισβολές σε καταλήψεις και άλλα κέντρα κοινωνικού αγώνα, βασανισμοί στα αστυνομικά τμήματα, επιχειρήσεις σκούπα εναντίων μικροπωλητών, στρατόπεδα συγκέντρωσης, πνιγμοί προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο, διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα και που δείχνουν ξεκάθαρα πως η αστυνομία δεν δρα ως “κράτος εν κράτη” αλλά κατ' εντολήν του κράτους...ή όπως είχε καλύτερα πει ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, απευθυνόμενος προς τους αστυνομικούς... “εσείς είστε το κράτος”.Χαρακτηριστικά αυτού του αποφθέγματος και κατ' επέκταση του τρόπου με το οποίο το κράτος όχι απλά συγκαλύπτει, αλλά επικροτεί και νομιμοποιεί την αστυνομική βία είναι τα παρακάτω παραδείγματα. Όταν τον Οκτώβρη του 2012 η αγγλική εφημερίδα Guardian αποκάλυπτε με μαρτυρίες και φωτογραφικό υλικό πως οι 15 αντιφασίστες που είχαν συλληφθεί μερικές μέρες πριν στην αντί-φασιστική μότο-πορεία είχαν βασανιστεί άγρια κατά την παραμονή του στην ΓΑΔΑ, ο τότε και νυν υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας, απειλούσε δήθεν τους δημοσιογράφους της εφημερίδας με μηνύσεις. Φυσικά, κανείς δεν περίμενε πως ο υπουργός θα πραγματοποιούσε μια τέτοια απειλή, καθώς αυτό θα οδηγούσε αυτομάτως στην αυτό-γελοιοποίηση του. Το μήνυμα του όμως δεν είχε φυσικά παραλήπτες τους δημοσιογράφους του Guardian, αλλά τους ίδιους τους αστυνομικούς, που με τις δήθεν απειλές προς την εφημερίδα, τους έκλεινε φιλικά το μάτι και τους παρότρυνε να συνεχίσουν.Ένα βήμα παραπάνω έκανε πολύ πρόσφατα η κυβέρνηση φέρνοντας προς ψήφιση στη βουλή ένα κατάπτυστο, ρατσιστικό νομοσχέδιο το οποίο προέβλεπε την άμεση απέλαση μεταναστών και προσφύγων, οι οποίοι τολμούν να καταγγείλουν ρατσιστικές συμπεριφορές εις βάρος τους από κρατικές αρχές, εφόσον αυτές οι ίδιες τελικά αρχές, κρίνουν τις καταγγελίες αυτές ως ανυπόστατες. Και αν η ψήφιση του νομοσχεδίου αυτού απετράπει προσωρινά, δεν παύει να είναι ενδεικτικό των προθέσεων του κράτους και της κυβέρνησης. Εξ άλλου ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία πως με την πρώτη ευκαιρία και με μικρές και άνευ ουσιαστικής σημασίας αλλαγές, το νομοσχέδιο αυτό θα επανέλθει προς ψήφιση.Χαρακτηριστική είναι δε και η μεταστροφή του δημόσιου λόγου σε σχέση με την αστυνομική βία όπως αυτή εκφράζεται από επίσημα χείλη. Ενώ μέχρι πρόσφατα επικρατούσε ο αφελής και προσχηματικός αφορισμός περί “καταδίκης της βίας απ' όπου και αν προέρχεται”, στις μέρες μας ακούγεται ολοένα και πιο συχνά η διαπίστωση πως “το κράτος οφείλει να έχει το νόμιμο μονοπώλιο της βίας” ξεχνώντας τους μέχρι πρότινος καθολικούς τους αφορισμούς, αλλά ξεχνώντας επίσης να μας ενημερώσουν πως αυτή θα ασκείται ανεξέλεγκτα και χωρίς καμιά λογοδοσία.Ανοίγοντας ακόμα περισσότερο το κάδρο, θα έλεγα (και εδώ θα μπορούσε ίσως να μας κατατοπίσει καλύτερα η Διεθνής Αμνηστία) πως δεν γνωρίζω καμιά περίοδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας που να εκλείπουν φαινόμενα συστηματικής βίας, βασανιστηρίων και παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την πλευρά του κράτους και των οργάνων του. Στα χρόνια της πλασματικής ευμάρειας αυτές οι παραβιάσεις μπορεί να αφορούσαν κυρίως, είτε κοινωνικά αποκλεισμένες ομάδες, όπως οι μετανάστες ή οι εξαρτημένοι από ουσίες, είτε τα πιο αιχμηρά κομμάτια του πολιτικού φάσματος τα οποία αντιμετωπίζονταν ως “εσωτερικός εχθρός”, όπως οι αναρχικοί. Σήμερα, που η κατάσταση εξαίρεσης αρχίζει να αποτελεί γενικευμένο καθεστώς και ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού που μέχρι πρωτινός ήταν ενσωματωμένα στον κοινωνικό ιστό αποκλείονται από την πρόσβασή τους σε βασικά αγαθά (υγεία, ασφάλιση, κατοικία κτλ), ο άνεργος, ο φτωχός, ο απολυμένος, ο ανασφάλιστος, ο απεργός, όλοι αυτοί δηλαδή που “περισσεύουν” σήμερα για το σύστημα αντιμετωπίζονται πλέον από το κράτος σαν απειλή.Συμπερασματικά, θα ήθελα να πω πως δεν τρέφω αυταπάτες ως προς το ρόλο της αστυνομίας ή της αστικής δικαιοσύνης. Από την άλλη όμως θεωρώ πως αυτό που ονομάζουμε “ανθρώπινα δικαιώματα” και ένα υποτυπώδες “κράτος πρόνοιας” και “δικαίου” δεν μας χαρίστηκαν, αλλά αντίθετα αποτελούν κοινωνικές κατακτήσεις που κερδήθηκαν με θυσίες και έχουμε χρέος να τα υπερασπιστούμε, πολύ περισσότερο σήμερα που κεκτημένα ενός αιώνα και πλέον καταρρέουν μέρα με τη μέρα. Τέλος, επειδή δεν αντιλαμβάνομαι την δολοφονική αυτή επίθεση ως αυστηρά προσωπική μου υπόθεση και μόνο -με την έννοια πως δεν με χτύπησαν επειδή είμαι ο Γιάννης Καυκάς, αλλά επειδή ήμουν ένας απεργός διαδηλωτής- νιώθω το χρέος απέναντι σε κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο και απέναντι στους χιλιάδες που έχουν υποστεί τη βία του κράτους αλλά η ιστορία τους δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά μας, να αποκαλύψω τους υπαίτιους της επίθεσης αυτής και να προσπαθήσω να καταδείξω την πολιτική ευθύνη του κράτους με όσες, περιορισμένες, δυνάμεις διαθέτω. Ας σκεφτούμε μόνο πως αυτός ο αστυνομικός, που σήκωσε τον πυροσβεστήρα και με μανία προσπάθησε να μου διαλύσει το κρανίο, στη συνέχεια πήγε σπίτι του, έφαγε, κοιμήθηκε και ξαναβγήκε εκεί έξω να κάνει τη “δουλειά” του, το έκανε για έναν βασικό λόγο. Ήξερε εξ αρχής πως είχε την πολιτική κάλυψη και πως δεν θα χρειαστεί να λογοδοτήσει πουθενά και σε κανένα. Αν έχω έστω και μία πιθανότητα να καταρρίψω αυτή τη βεβαιότητα θα προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις να το κάνω.Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε!Καλή δύναμη σε όλους!
Δείτε επίσης:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)