The Women's Liberation Music Archive

Source

Στην αρχή αυτού του μήνα εγκαινιάστηκε ο ιστότοπος The Women’s Liberation Music Archive. Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη περίπτωση ιστορικής καταγραφής της φεμινιστικής μουσικής δραστηριότητας στην Βρετανία και την Ιρλανδία τις δεκαετίες του 70 και 80, αλλά και μια πηγή  σπάνιου υλικού ως προς την συνάρθρωση του φεμινισμού με τις πολιτικές της πολιτισμικής παραγωγής. Η αναφορά στην επιλογή οργάνωσης πολλών συγκροτημάτων έξω από το πλαισίο των εμπορικών mainstream ή εναλλακτικών δικτύων είναι χαρακτηριστική της σημασίας του εγχειρήματος.

Αναρτώ το σχετικό δελτίο τύπου, με τις καλύτερες ευχές μας:

THE WOMEN’S LIBERATION MUSIC ARCHIVE
Feminist music-making from the 1970s and 80s

Press release for 1st May, 2011

An exciting new online resource is launched today: the Women’s Liberation Movement Music Archive, at

http://womensliberationmusicarchive.wordpress.com

This project documents the bands, musicians and musical projects that were part of, or influenced by, the great burgeoning of cultural creativity generated by the Women’s Liberation Movement (WLM) of the 1970s and 80s.

During this era, women’s music, film and theatre groups, visual art, literature, performance art, street theatre and other activities proliferated, fusing artistic activities with politics to develop and express feminist ideas. Feminist bands and musicians were not solely about providing great entertainment but embodied a world-changing commitment to putting politics into practice and advancing women’s rights. Challenging sexism and stereotyped gender roles, their lyrics and style reflected the values of the WLM. They were a vital and integral part of the movement, yet are often omitted from or marginalised by the media and historical accounts. Many operated outside the commercial mainstream or alternative circuits – or indeed were oppositional to them – and are not widely known about. Most were self-funded, grassroots groups who worked on a shoestring and many were unable to create lasting material.

Concerned that this part of women’s history is at risk of being lost, Archive Co-ordinators Dr Deborah Withers and Frankie Green believe the achievements of these music-makers should be mapped and celebrated. This work-in-progress collection comprises testimonies and interviews, discographies, gigographies and memorabilia including photographs, videos, recordings, flyers, press clippings and posters, plus links to ongoing women’s music-making and feminist activism. The project is an independent, voluntary and (as yet) unfunded venture. Funding possibilities and a safe eventual home for the physical archive are being investigated.

All women who were involved in women’s music – as solo artists, in bands, as DJs, MCs, in distribution networks, recording studios, photographers, journalists, events organisers, etc – are invited to contact and contribute to the project.

FOR MORE INFORMATION PLEASE CONTACT wlmmusicarchive@gmail.com

Θανάσης Βέγγος, 1927-2011

 Πηγή

Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται συστάσεις – μιλάει για αυτόν το έργο του.

Με ξεκάθαρες κουβέντες.

Με πολύ αγάπη, καλό ταξίδι.

Θανάσης Βέγγος Κύρια Σελίδα

8 Ιουλίου 2011: Το Τείχος ζωντανεύει

πηγή

   Αποτελεί σίγουρα το συναυλιακό γεγονός της χρονιάς: Ο μπασίστας των θρυλικών Pink Floyd, Roger Waters, έρχεται στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του Ο.Α.Κ.Α. για να μας παρουσιάσει ολόκληρο το ''The Wall'' live σε ένα μοναδικό υπερθέαμα όπου το Τείχος χτίζεται και γκρεμίζεται ζωντανά επί σκηνής. Μάλιστα η συναυλία της Αθήνας έχει επιλεγεί από τον ίδιο για να μαγνητοσκοπηθεί κιόλας και να κυκλοφορήσει σε DVD και Blu-Ray.
  Οι φήμες οργίαζαν εδώ και καιρό και υπονοούμενα υπήρχαν και στην επίσημη ιστοσελίδα του κου. Waters (http://www.rogerwaters.com/news/) ωστόσο τίποτα το επίσημο δεν είχε ανακοινωθεί. Πλέον, η συναυλία είναι γεγονός!!!

  Διαβάστε εδώ τους λόγους για τους οποίους ο Roger Waters αποφάσισε να ξαναβγεί στο δρόμο με το The Wall.
  Διαβάστε εδώ τη σχετική ανακοίνωση από το μουσικό ιστότοπο www.rocking.gr . Για περισσότερες πληροφορίες για την επιδραστικότητα και την κοινωνικοπολιτική διάσταση του ''The Wall'' διαβάστε την ανάρτηση  του ariscs στο εν λόγω blog.

The Occupation Cookbook: η άμεση δημοκρατία στην πράξη

Πηγή

Το βιβλίο The Occupation Cookbook περιγράφει το μοντέλο οργάνωσης της φοιτητικής κατάληψης της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών  του Ζάγκρεμπ την άνοιξη του 2009. Η αγγλική αυτή μετάφραση του πρωτότυπου κροατικού κειμένου κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Minor Compositions του Λονδίνου με διανομή από τις εκδόσεις Autonomedia της Νέας Υόρκης. Η έντυπη μορφή πωλείται ενώ ταυτόχρονα η ιστοσελίδα των Minor Compositions παρέχει ελεύθερη δυνατότητα downloading της pdf μορφής, και η ιστοσελίδα της κατάληψης παραθέτει την html μορφή.

Γιατί όμως το μοντέλο αυτής της κινητοποίησης απέκτησε διεθνές ενδιαφέρον; Νομίζω πως καταρχήν πρόκειται για μια εντυπωσιακά ανοιχτή και συμμετοχική διαδικασία που περιλάμβανε το στοιχείο της δημόσιας πρόσβασης, δηλαδή οποιουδήποτε ανθρώπου επιθυμούσε να συμμετάσχει, είτε ανήκε στη Σχολή είτε όχι, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το δικαίωμα ψήφου  στην συνέλευση (plenum), το σώμα λήψης όλων των αποφάσεων.  Από αυτή την άποψη, πρόκειται περισσότερο για μορφή φοιτητικού ελέγχου, όπως επισημαίνεται  στην εισαγωγή (σσ. 17-18):

First of all, the faculty was not occupied in such a manner that access into the building was physically forbidden to all but the occupying students, as is sometimes done. Therefore, it would be more appropriate to refer to this as ‘student control over the faculty’ than an ‘occupation.’ Only regular classes were blocked, everything else was allowed to function as usual (the administration, the library, the bookshop and other facilities within the faculty building were working normally while the professors could work in their offices as usual). Secondly, the faculty was open to everyone (students from other faculties, regular citizens, journalists etc.). Thirdly, plenums (plenary assemblies) at which all decisions were made concerning the functioning of the occupied faculty was also open not only to the students of the Faculty of Humanities and Social Sciences in Zagreb (FHSS) but to everybody. Anyone who came to the plenum had the right to participate in it and to vote.

Μια εξίσου σημαντική διάσταση είναι οι μορφές οργάνωσης αυτές καθεαυτές, αλλά και η πρόσληψη τους από τους συμμετέχοντες. Είναι ενδεικτικό ότι το πώς πραγματοποιείται μια συνέλευση με όρους άμεσης δημοκρατίας δεν θεωρείται κάτι το προφανές ή δεδομένο – αντίθετα, το βιβλίο αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του στην οργάνωση και την λειτουργία της και τους σχετικούς με αυτήν κανόνες, συμπεριλαμβανομένης της σημασίας της κράτησης πρακτικών, του συντονισμού και της τεχνικής υποστήριξης. 

Με αντίστοιχη φροντίδα εκτίθεται η συγκρότηση και η λειτουργία επιμέρους ομάδων (teams) και συλλογικοτήτων εργασίας (working groups) με πλειάδα αντικειμένων, όπως ενδεκτικά είναι η περιφρούρηση, η οργάνωση εναλλακτικού εκπαιδευτικού προγράμματος, η διαχείρηση του blog, η καθημερινή έκδοση  εντύπης ενημέρωσης, και η σχέση με τα μέσα επικοινωνίας. Παρατίθεται επίσης κώδικας συμπεριφοράς κατά την διάρκεια του φοιτητικού ελέγχου της Σχολής, καθώς και το κοινωνικό πλαίσιο της κινητοποίησης και άλλων είκοσι σε οκτώ πόλεις της Κροατίας την ίδια περίοδο.

Πηγή: The Occupation Cookbook, σ. 52

Η κινητοποίηση κράτησε 35 ημέρες και το αίτημα  της ήταν η "ελεύθερη και δημόσια χρηματοδοτούμενη εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα, διαθέσιμη σε όλους" (σ. 17). Το κείμενο εξηγεί τον ανοιχτό της χαρακτήρα συναρθρώνοντας τον με αυτό ακριβώς το αίτημα: "[s]ince the demand for free education for all is one that concerns the general public and since the university is a public institution, the “open door policy” was considered to be the only consistent one" (σ. 27).

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Marc Bousquet υποστηρίζει  ότι οι κροατικές καταλήψεις δεν αποτελούσαν μορφές 'κλεισίματος' του Πανεπιστημίου αλλά  επανάκτησης από τη σφαίρα ιδιωτικών συμφερόντων ενός δημόσιου πεδίου και ριζοσπαστικού ξανα-ανοίγματος του ως τέτοιου (σσ. 7, 10-11). Αντίστοιχα ανοιχτό χαρακτήρα έχει και το ίδιο  το βιβλίο, από το οποίο απουσιάζουν στοιχεία δογματικού λόγου. Πρόκειται για κείμενο λιτό και ουσιαστικό, που επιλέγει να εκθέσει και να μοιραστεί  την εμπειρία οργάνωσης και εφαρμογής ενός συμμετοχικού και αντι-ιεραρχικού μοντέλου άμεσης δημοκρατίας.

The Voice and the Dream

To be continued...

Ανεξαρτήτως θρησκεύματος

           – Λοιπόν πιστεύεις;

           – Ναι. Στο φιλότιμο, στην καλοσύνη, στην μπέσα.

Η σχέση που έχει κανείς με την θρησκεία είναι προσωπική, και ως τέτοια απόλυτα σεβαστή. Πάντα ωστόσο μού φαινόταν ενδιαφέρον ο τρόπος που την ερμηνεύει το παραπάνω απόσπασμα, από το διήγημα Του Πολέμου του Νίκου Καββαδία. Σε ό,τι με αφορά, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το αν κανείς πιστεύει ή όχι σε οποιαδήποτε θρησκεία –  το ζητούμενο βρίσκεται στην συμπληρωματική φράση. 

Την περίοδο που έκανα εθελοντικά μαθήματα ελληνικών με μετανάστες, γνώρισα αρκετούς μουσουλμάνους αλλά και χριστιανούς. Οι περισσότεροι ήταν αρκετά θρήσκοι.  Μαζί τους έγινε η πιο ουσιαστική  συζήτηση που έχω κάνει για αυτό το θέμα. Ήταν το Πάσχα του 2008, με αφορμή ένα απόσπασμα της Α' επιστολής προς Κορινθίους του  Απόστολου Παύλου. Ενδιέφερε όλους ανεξαρτήτως θρησκεύματος, φαντάζομαι επειδή αφορούσε την ευρύτερα εννοούμενη ανθρώπινη συνθήκη, ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβανόμασταν. Το αποδίδω όσο καλύτερα μπορώ: 

Αν μιλάω τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων αλλά δεν έχω αγάπη, έχω γίνει σαν χαλκός πού ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει. Και αν έχω ικανότητα προφητείας και βλέπω όλα τα μυστήρια και όλη την γνώση, και αν έχω όλη την πίστη ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτα. Και αν μετατρέψω όλα τα υπάρχοντα μου σε τροφή για τους φτωχούς και αν παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν ωφελούμαι σε τίποτα. Η αγάπη είναι μεγαλόψυχη, συμπεριφέρεται με καλοσύνη, η αγάπη δεν ζηλεύει, η αγάπη δεν καυχιέται, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται άσχημα, δεν κοιτάζει το συμφέρον της, δεν παροξύνεται, δεν σκέφτεται το κακό, δεν χαίρεται για την αδικία, συγχαίρει δε την αλήθεια. Όλα τα αντέχει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

Το ίδιο κείμενο έχει χρησιμοποιήθει και στην ταινία Trois Couleurs: Bleu του Krzysztof Kieslowski, σε συνδυασμό με τη μουσική του Zbigniew Preisner.

r.i.p.

Τις σφαίρες τις θυμάμαι από το στρατό. Αιχμηρές ήταν, περισσότερο από ό,τι περίμενα, και πολύ μικρές – το υπόλοιπο είναι κάλυκας, τον φτύνει στο πλάι το όπλο όταν εκπυρσοκροτεί.

Δεν ξέρω πως είναι να έχει κανείς μία μέσα στην καρδιά του. Φαντάζομαι σαν βαθύ σκίσιμο και κάψιμο μαζί.

Δεν ξέρω ούτε αν θα σού άρεσε αυτό το κομμάτι. Αλλά από τότε που μού τηλεφώνησε ο ξάδερφος σου έχει σφηνωθεί μέσα στο μυαλό μου.

Σαν σφαίρα.

The willow it weeps today
A breeze from the distance is calling your name
Unfurl your black wings and wait
Across the horizon it's coming to sweep you away
It's coming to sweep you away

Let the wind carry you home
Blackbird fly away
May you never be broken again

The fragile cannot endure
The wrecked and the jaded a place so impure
The static of this cruel world
Cause some birds to fly long before they've seen their day
Long before they've seen their day

Let the wind carry you home
Blackbird fly away
May you never be broken again

Beyond the suffering you've known
I hope you find your way
May you never be broken again

Ascend may you find no resistance
Know that you made such a difference
All you leave behind will live to the end
The cycle of suffering goes on
But memories of you stay strong
Someday I too will fly and find you again

Let the wind carry you home
Blackbird fly away
May you never be broken again

Beyond the suffering you've known
I hope you find your way
May you never be broken again
May you never be broken again