Νομίζω ότι όλες οι ελεύθερες και ανώνυμες μορφές έκφρασης που γεννιούνται και λαμβάνουν χώρα στο δρόμο είναι σημαντικές στη ζωή της πόλης και των κατοίκων της, όχι μόνο από την άποψη της αισθητικής διάστασης στην οποία μπορεί να ανήκουν, αλλά ως προς την κοινωνική και πολιτική τους βαρύτητα. Τόσο το graffiti όσο και η street art είναι επιβλητικές πολιτικές εκδηλώσεις, που μας επιτρέπουν να δούμε την πόλη στην οποία ζούμε και τον τρόπο με τον οποίο συνδεόμαστε με αυτή. Από τη μια πλευρά, οι εκφράσεις αυτές αποτελούν ένα αντίβαρο και μια εναλλακτική στις ατέλειωτες διαφημιστικές και θεσμικές εικόνες που μπαίνουν στο δρόμο μας και τις αναγνώσεις μας, στον διαιτητικό, προκατασκευασμένο, και καταναλωτικό τρόπο ζωής που ρέει από τη μια γωνία στην άλλη, από μια διαφήμιση στην άλλη. Είναι σαφές ότι η πλειοψηφία του graffiti και της street art δεν έχει άμεσο αντι-καταναλωτικό και αντιθετικό περιεχόμενο, αλλά είναι επίσης σαφές ότι αυτές οι ελεύθερες εικόνες δεν πωλούν ή προσφέρουν κανένα προϊόν, ούτε υποδεικνύουν πώς πρέπει κανείς να φαίνεται, πώς πρέπει να μυρίζει, πώς πρέπει να μιλάει ή να πράττει. Αντίθετα, είναι παρεμβάσεις για τους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται το δρόμο ως ένα μέρος για να ζει κανείς και να το μοιράζεται με άλλους, να το υπερβαίνει και να επιλέγει μια άλλη μορφή επικοινωνίας, στο πλαίσιο της οποίας τα χρήματα και το φαίνεσθαι δεν είναι τα σημαντικότερα στοιχεία.
[Γ]ιατί η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επιμένει σε μια πολιτική [λιτότητας] που σαφώς δεν λειτουργεί; Ή, από αυτή την άποψη, γιατί είναι η ίδια πολιτική που προωθείται σε όλη την Ευρώπη; Ένας συγκεκριμένος νεκρός οικονομολόγος θα έλεγε ότι αυτό συμβαίνει επειδή η κυβέρνηση είναι «στην πραγματικότητα θεσμισμένη για την υπεράσπιση των πλουσίων ενάντια στους φτωχούς».[...]
Σε περίπτωση που αναρωτηθήκατε, δεν ήταν ο Καρλ Μαρξ που έγραψε τις λέξεις που ανέφερα παραπάνω. Δεν θα το έθετε ποτέ τόσο ωμά. Η εκδοχή του, διατυπωμένη με χαρακτηριστικό ύφος, ήταν ότι το «εκτελεστικό του σύγχρονου κράτους δεν είναι παρά μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις όλης της αστικής τάξης». Όχι, αυτές οι καταδικαστικές λέξεις προέρχονται από τον Άνταμ Σμιθ, τον υποτιθέμενο προστάτη άγιο της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς.
Για τον Σμιθ και τον Μαρξ η ταξική μονομέρεια του κράτους ήταν οφθαλμοφανής. Ζούσαν σε μια εποχή που μόνο οι πλούσιοι είχαν ψήφους (αν υπήρχαν καν εκλογές) και έτσι υπήρχε μικρός έλεγχος πάνω στο βαθμό που μπορούσαν να υπαγορεύουν την πολιτική της κυβέρνησης.
Με την μεταγενέστερη διεύρυνση του δικαιώματος ψήφου τελικά σε κάθε ενήλικο, ο ταξικός χαρακτήρας του κράτους έχει σημαντικά αραιώσει. Το κράτος πρόνοιας, οι κανονισμοί σχετικά με τα μονοπώλια, η προστασία των καταναλωτών και η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων είναι όλα πράγματα που έχουν καθιερωθεί μόνο εξαιτίας αυτής της πολιτικής αλλαγής. Η δημοκρατία, παρά τους περιορισμούς της, είναι στο τέλος ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί ότι οι πολιτικές δεν ωφελούν μόνο τους λίγους προνομιούχους.
Αυτός φυσικά είναι ακριβώς ο λόγος που οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς και άλλοι που βρίσκονται με την πλευρά των πλουσίων έχουν υπάρξει τόσο αρνητικοί απέναντι στη δημοκρατία.
[...]
Αυτό που οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς δεν μας λένε είναι ότι η πολιτική που θέλουν να ξεφορτωθούν δεν είναι άλλη από εκείνη της ίδιας της δημοκρατίας. Όταν λένε ότι χρειάζεται να απομονώσουμε τις οικονομικές πρακτικές από την πολιτική, στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τον ευνουχισμό της δημοκρατίας.
Η διαμάχη γύρω από τις πολιτικές λιτότητας στην Ευρώπη λοιπόν δεν αφορά μόνο τα νούμερα του προϋπολογισμου, της ανεργίας και του ρυθμού ανάπτυξης. Αφορά επίσης το νόημα της δημοκρατίας.
Ο Gilbert Garcin ήταν αρχικά ιδιοκτήτης μιας εταιρείας κατασκευής λαμπτήρων στη Μασσαλία της Γαλλίας. Μετά από ένα εργαστήριο κατά τη διάρκεια των Rencontres Internationales στην Arles, υπό τη διεύθυνση του Pascal Dolemieux, ο Garcin εγκατέλειψε σε ηλικία των 65 ετών την επιχείρησή του και ξεκίνησε την φωτογραφική του καριέρα. Το έργο του έχει εκτεθεί και συλλεχθεί σε όλο τον κόσμο, πράγμα το οποίο ικανοποιεί το στόχο του να μοιραστεί τις ιδέες του για τη ζωή και την οπτική του για τον κόσμο με το ευρύ κοινό. Στις φωτογραφίες του, ο Garcin ποζάρει ως ένας συνηθισμένος "κ. Καθένας", ντυμένος με ένα παλιό παλτό. Τοποθετώντας τον εαυτό του, μέσω του χαρακτήρα που ενσαρκώνει, σε παράλογες και σύνθετες καταστάσεις, μας προσκαλεί να αναλογιστούμε φιλοσοφικά ζητήματα όπως ο χρόνος, η μοναξιά και το βάρος της ύπαρξης.
Stephen Bulger Gallery, CNWΑυτή η μέθοδος είναι απλή και ταυτόχρονα εξοικονομεί χρόνο: μετά από ένα σημείο στοχασμού πάνω σε ανθρωπιστικές έννοιες ή βασικά παγκόσμια θέματα που μπορεί να επιθυμεί να διαπραγματευτεί, θέτει στον εαυτό του το καθημερινό εγχείρημα της σκιαγράφησης εμβληματικά έντονων καταστάσεων και της λήψης αντίστοιχων φωτογραφιών του εαυτού του. Έπειτα αποκόβει τη μορφή του, και μερικές φορές εκείνη της συζύγου του, και τοποθετεί τη πρώτη ή και τις δύο σε ένα μοντέλο που έχει φτιαχτεί χρησιμοποιώντας βασικά υλικά (κόλλα, σπάγκος, ψαλίδι, μελάνι, χαρτί, φωτογραφίες, κλπ.) και το οποίο ταιριάζει πάνω σε ένα τραπέζι. Ύστερα κάνει μια μίνι διαδικασία φωτογράφησης φωτισμένη από δύο εστιασμένους προβολείς κήπου στο μικρό υπόστεγο του παππού του στη La Ciotat. Από τη στιγμή που τα έχει κάνει όλα αυτά, η διαδικασία επιλογής είναι δρακόντεια. Μόνο μια εικόνα θα επιλεγεί, και μερικές φορές καμία, καθώς όπως ο Garcin φιλοσοφικά αναγνωρίζει, μερικές φορές μια ιδέα δεν λειτουργεί. Παρόλα αυτά, με βάση την αναλογία δέκα με δεκαπέντε φωτογραφιών ανά έτος έχει, κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας δημιουργήσει ένα αρκετά εντυπωσιακό σύνολο που υπεβαίνει τις τριακόσιες φωτογραφίες.Christine Ollier, Gilbert Garcin website
Η οικονομική κρίση και τα μέτρα λιτότητας σε πολλές χώρες της Ε.Ε έχουν πλήξει διάφορα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα, όπως αυτά που διασφαλίζουν την πρόσβαση σε κοινωνική ασφάλιση, στέγαση, υγεία, εκπαίδευση και τροφή. Τα μέτρα συχνά πλήττουν δυσανάλογα τους φτωχότερους και τους πιο περιθωριοποιημένους ανθρώπους. Η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει πως η Ε.Ε, υπογράφοντας και επικυρώνοντας το Πρωτόκολλο [για το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα], θα δείξει τη δέσμευση των 27 κυβερνήσεων να επιβάλουν μέτρα που σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θα επιτρέψει επίσης τη διεθνή λογοδοσία όταν εξαντλούνται όλα τα εγχώρια μέσα.
Η Διεθνής Αμνηστία εκφράζει ανησυχίες ότι η συζήτηση σε επίπεδο Ε.Ε. για την οικονομική κρίση δεν έχει ακόμα συμπεριλάβει τον αντίκτυπο των μέτρων λιτότητας στα ανθρώπινα δικαιώματα. Φαίνεται ότι αυτή η πτυχή είναι εντελώς απούσα από τη συζήτηση, παρά την υπάρχουσα υποχρέωση να διασφαλίζεται πως όλοι μπορούν να απολαμβάνουν οικονομικά, κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα χωρίς διακρίσεις. Η υποχρέωση αυτή σημαίνει πως οι κυβερνήσεις πρέπει να συνεχίζουν να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα κατά τη διάρκεια μιας ύφεσης, ιδίως, όταν οι ευάλωτες κοινότητες βρίσκονται σε ιδιαίτερο κίνδυνο.
Οι κυβερνήσεις μπορεί να υποστηρίζουν ότι τα μέτρα λιτότητας, όπως οι μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, είναι απαραίτητα, ωστόσο, η Διεθνής Αμνηστία τονίζει την υποχρέωσή τους να τα ισορροπούν με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι διεθνής υποχρέωση να διασφαλίζεται ότι τα μέτρα δεν θα εισάγουν διακρίσεις, δεν θα υπονομεύουν δυσανάλογα τα ήδη υπάρχοντα δικαιώματα, δεν θα πλήττουν περισσότερο από όλους τους πιο ευάλωτους ανθρώπους και δεν θα τους οδηγούν ακόμη περισσότερο στη φτώχεια. Το διεθνές δίκαιο ορίζει, επίσης, ότι τα μέτρα πρέπει να διασφαλίζουν τα ελάχιστα ουσιαστικά επίπεδα, ώστε να εγγυώνται το κάθε δικαίωμα -για παράδειγμα, κανείς δεν πρέπει να μένει άστεγος, χωρίς πρόσβαση σε βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, πεινασμένος ή άπορος.
