The revolution will not be televised

 

  irmandadedoeter.blogspot.gr

O Gil Scott-Heron ήταν εμβληματικός ποιητής, συγγραφέας και μουσικός. Αποτελεί μια από τις σημαντικότερες πολιτικές αναφορές της Αφρο-Αμερικανικής κοινότητας και άσκησε καθοριστική επιρροή στην εξέλιξη της μουσικής της κουλτούρας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη διαμόρφωση του hip-hop. To The Revolution Will Not Be Televised, ένα από τα πιο δημοφιλή ποιήματα/κομμάτια που έγραψε, παρατίθεται παρακάτω στην πρώτη του εκτέλεση με συνοδεία κρουστών, από το album Small Talk at 125th and Lenox του 1970. Μπορείτε να ακούσετε την εκτέλεση με πλήρες συγκρότημα εδώ, ενώ πληροφορίες ως προς  τις αναφορές των στίχων υπάρχουν εδώ. 

                                 
                                 You will not be able to stay home, brother

                                 You will not be able to plug in, turn on and cop out

                                 You will not be able to lose yourself on skag and

                                 Skip out for beer during commercials

                                 Because the revolution will not be televised

                                 The revolution will not be televised

                                 The revolution will not be brought to you by Xerox

                                 In 4 parts without commercial interruptions

                                 The revolution will not show you pictures of Nixon

                                 Blowing a bugle and leading a charge by John Mitchell, 
                                 General Abrams and Mendel Rivers to eat

                                 Hog maws confiscated from a Harlem sanctuary

                                 The revolution will not be televised

                                 The revolution will not be brought to you by the 

                                 Schaefer Award Theatre and will not star Natalie Woods 
                                 And Steve McQueen or Bullwinkle and Julia

                                 The revolution will not give your mouth sex appeal

                                 The revolution will not get rid of the nubs

                                 The revolution will not make you look five pounds thinner
                                 The revolution will not be televised, Brother

                                 There will be no pictures of you and Willie May

                                 Pushing that shopping cart down the block on the dead run

                                 Or trying to slide that color tv into a stolen ambulance

                                 NBC will not be able predict the winner at 8:32

                                 Or report from 29 districts.

                                 The revolution will not be televised

                          

                                 There will be no pictures of pigs shooting down

                                 Brothers on the instant replay

                                 There will be no pictures of Whitney Young being

                                 Run out of Harlem on a rail with a brand new process

                                 There will be no slow motion or still life of Roy Wilkens

                                 Strolling through Watts in a Red, Black and Green

                                 Liberation jumpsuit that he had been saving

                                 For just the right occasion

                                 Green Acres, Beverly Hillbillies, and Hooterville Junction

                                 Will no longer be so goddamned relevant

                                 And women will not care if Dick finally screwed Jane

                                 On Search for Tomorrow because Black people

                                 Will be in the street looking for a brighter day

                                 The revolution will not be televised

                                 There will be no highlights on the eleven o'clock news

                                 And no pictures of hairy armed women liberationists

                                 And Jackie Onassis blowing her nose.

                                 The theme song will not be written by Jim Webb,

                                 Francis Scott Key, nor sung by Glen Campbell, Tom Jones,

                                 Johnny Cash, or Englebert Humperdink

                                 The revolution will not be televised

                                 The revolution will not be right back after a message

                                 About a white tornado, white lightning, or white people

                                 You will not have to worry about a dove in your bedroom

                                 The tiger in your tank, or the giant in your toilet bowl

                                 The revolution will not go better with Coke

                                 The revolution will not fight germs that may cause bad breath

                                 The revolution will put you in the driver's seat

                                 The revolution will not be televised
                                 Will not be televised, not be televised

                                 The revolution will be no re-run brothers

                                 The revolution will be live

Το έτος της εξέγερσης: όψεις της Αραβικής Άνοιξης

AP Photo/Hasan Jamali  theatlantic.com

Το 2011 ήταν μια χρονιά χωρίς προηγούμενο για τους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Ήταν ένα έτος κατά το οποίο εκατομμύρια άνθρωποι όλων των ηλικιών και προελεύσεων, ιδιαίτερα οι νέοι και συχνά με τις γυναίκες να βρίσκονται στο προσκήνιο, πλήμμυρισαν τους δρόμους για να απαιτήσουν αλλαγή. Συχνά συνέχισαν να το πράττουν αντιμετωπίζοντας την ακραία βία του στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας εκείνων που υποστήριζαν ότι κυβερνούν – και συνέχιζαν να απολαμβάνουν και να σπαταλούν τους καρπούς της εξουσίας – στο όνομα τους.

Με το παραπάνω απόσπασμα αρχίζει η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας Year of Rebellion: the State of Human Rights in the Middle East and North Africa (σ. 1). Πρόκειται για μια γόνιμη αντανάκλαση πάνω στα συνεχιζόμενα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα που συχνά προσδιορίζονται με τον όρο "Αραβική Άνοιξη". Υπάρχει επίσης ένα σχετικό video της οργάνωσης, στο οποίο συγκεντρώνονται οπτικές ανθρώπων από όλο τον κόσμο· όπως χαρακτηριστικά υποστηρίζει μία από τις ερωτώμενες, "θα θυμάμαι για πάντα ότι η δύναμη είναι στα χέρια του λαού". 

I would rather be alone than pretend I feel alright

 lamusicblog.com

Όταν άκουσα το Funeral, το πρώτο album των Arcade Fire, είχα εντυπωσιαστεί: δεν είναι συνηθισμένο, παραδείγματος χάριν, να συναντάει κανείς indie κομμάτια με την μουσική και συναισθηματική φόρτιση του Neighborhood #1 (Tunnels). Από τότε φυσικά οι Arcade Fire έχουν προχωρήσει πολύ, ιδιαίτερα με το τελευταίο και εξαιρετικά επιτυχημένο album τους The Suburbs, το οποίο αποτελεί εύστοχη κριτική της απελπισίας που χαρακτηρίζει τη ζωή στα προάστια. Παρότι είναι προφανώς ευχάριστο να βλέπει κανείς το συγκρότημα να λαμβάνει την αναγνώριση που του αξίζει, οφείλω να παραδεχτώ ότι μουσικά δεν με άγγιξε το ίδιο πολύ. Το κομμάτι Ready To Start, ωστόσο, είναι εξαιρετικό τόσο ως τολμηρή αντανάκλαση της μπάντας πάνω στην παρούσα συνθήκη της, όσο και ως οξυδερκής ερμηνεία της συμμόρφωσης και του κουράγιου που κανείς χρειάζεται για να την αψηφίσει.

 

If the businessmen drink my blood

Like the kids in art school said they would

Then I guess I'll just begin again

You say can we still be friends

If I was scared, I would

And f I was bored, you know I would

And f I was yours, but I'm not

All the kids have always known

That the emperor wears no clothes

But they bow down to him anyway

'Cause it's better than being alone

If I was scared, I would

And if I was bored, you know I would

And if I was yours, but I'm not

Now you're knocking at my door

Saying please come out with us tonight

But I would rather be alone

Than pretend I feel alright

If the businessmen drink my blood

Like the kids in art school said they would

Then I guess I'll just begin again

You say can we still be friends

If I was scared, I would

And if I was pure, you know I would

And if I was yours, but I'm not

Now I'm ready to start

 

If I was scared, I would

And if I was pure, you know I would

And if I was yours, but I'm not

Now I'm ready to start

 

Now I'm ready to start

I would rather be wrong

Than live in the shadows of your song

My mind is open wide

And now I'm ready to start

Now I'm ready to start

My mind is open wide

And now I'm ready to start

Not sure you'll open the door

And step out into the dark

Now I'm ready

Η Άννα Καρένινα επιστρέφει

Poster Park

Χρειαζόμαστε πραγματικά ακόμα μία διασκευή του κλασσικού μυθιστορήματος του Λέοντα Τολστόι Άννα Καρένινα; Αν κανείς αναλογιστεί την ιδιαίτερα κομψή διασκευή του Pride & Prejudice από τον Joe Wright, και την αριστοτεχνική του σκηνοθεσία στην περίπτωση του Atonement, η απάντηση μπορεί κάλλιστα να είναι καταφατική. Πρόκειται για την τρίτη συνεργασία του Joe Wright με την Keira Knightley, ενώ στην ταινία συμμετέχουν επίσης  οι Jude Law (Αλεξέι Καρένιν), Aaron Taylor-Johnson (κόμης Βρόνσκι), και Domhnall Gleeson (Κονσταντίν Λέβιν).

Η διασκευή ενός μυθιστορήματος όπως η Άννα Καρένινα παρουσιάζει δυσκολίες, δεδομένου του διαχωρισμού της αφήγησης σε δύο παράλληλες ιστορίες. Από την μία πλευρά υπάρχει το πάθος που νιώθει η Άννα για τον Βρόνσκι και η διάλυση του γάμου της, και από την άλλη η προσπάθεια του Λέβιν να παντρευτεί και να δημιουργήσει οικογένεια. Η αφήγηση εναλλάσσεται μεταξύ των δύο διαστάσεων εστιάζοντας στον έρωτα και την τραγωδία, αλλά και τους κοινωνικούς κανόνες και την σχετική με αυτούς άσκηση κοινωνικού ελέγχου. Και από αυτή την άποψη θα είναι ενδιαφέρον να δει κανείς πώς ο βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας Tom Stoppard προσεγγίζει το έργο στο σενάριο του. Προς το παρόν, αυτό που έχουμε είναι ένα οπτικά συναρπαστικό trailer, με τη μουσική του Dario Marianelli, επίσης βραβευμένου συνθέτη και μακροχρόνιου συνεργάτη του Joe Wright.

Εlysion....Dreamer

Οι Elysion αποδεικνύουν ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν πολύ καλές και άψογες τεχνικά metal μπάντες και δη female-fronted. Η Χριστιάννα, τραγουδίστρια του γκρουπ, έχει υπέροχη φωνή, καταπληκτική σκηνική παρουσία, είναι πανέμορφη και η όλη μπάντα δένει πολύ καλά μουσικά με συνθέσεις που θα ζήλευαν αντίστοιχες υπερεπιτυχημένες μπάντες του εξωτερικού. Για του λόγου το αληθές, το κομμάτι Dreamer που παρατίθεται από το album τους Silent Scream επιβεβαιώνει τα παραπάνω. Αναμένω με αγωνία τον επόμενο δίσκο...

   They're waiting

     Patiently for you to make a wish

  And they break it

  Like a dry leaf under their feet

I will be always a dreamer

Always fighting for more than I can have

I will be always a dreamer

And I'll never think I've had enough

Dreams come true if you believe it

Hit the breaks let no one on your way

I will be always a dreamer

Satisfaction

Under the mask of compassion they show

Their reaction

To my standing tall I yearn to know

I will be always a dreamer

Always fighting for more than I can have

I will be always a dreamer

And I'll never think I've had enough

Dreams come true if you believe it

Hit the breaks let no one on your way

I will be always a dreamer

Always a dreamer

Always wanting more

Always a dreamer

I will be always a dreamer

'Coz I will be always a dreamer

Always a dreamer

Always a dreamer

I will be always a dreamer

Always a dreamer

Always a dreamer

Always a dreamer

Τhe Howling

Με λίγη φαντασία θα μπορούσε κανείς να παρομοιάσει το βίντεο και τους στίχους του τραγουδιού με την πολεμική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα αυτή τη στιγμή με τους εχθρούς (φασίστες, μνημονιακούς και πολλούς άλλους) να την περικυκλώνουν ασφυκτικά- "Ι feel they're getting closer'' (μτφρ. ''Νιώθω ότι πλησιάζουν''). Ο λαός όμως δεν αντέχει πια άλλο και φωνάζει "From the nightmare we've created I want to be awakened somehow" (μτφρ. ''Από τον εφιάλτη που δημιουργήσαμε θέλω με κάποιο τρόπο να ξυπνήσω'').

Σκηνικό πολέμου, βίας, μίσους και εγκατάλειψης με το χρόνο πλέον να είναι εναντίον των ανθρώπων...''Τime is running out now'' (μτφρ. ''O χρόνος τώρα τελειώνει").

Απογοητευμένοι και ηττημένοι οι Έλληνες, οι οποίοι ευθύνονται εν μέρει για την τωρινή άθλια κατάσταση και για τις διεφθαρμένες ηγεσίες που εξέλεγαν οι ίδιοι στο παρελθόν, αναρωτιούνται ''Is this the ending of what we've begun? Will we remember what we've done wrong?'' (μτφρ. ''Πρόκειται για το τέλος αυτού που αρχίσαμε; Θα θυμόμαστε τα λάθη μας;)

Μακάρι...

We've been seeing what you wanted, got us cornered right now
Fallen asleep from our vanity, might cost us our lives
I hear they're getting closer
Their howls are sending chills down my spine
And time is running out now
They're coming down the hills from behind

When we start killing
It's all coming down right now
From the nightmare we've created,
I want to be awakened somehow

When we start killing it all will be falling down
From the Hell that we're in
All we are is fading away
When we start killing...

We've been searching all night long but there's no trace to be found
It's like they all have just vanished but I know they're around
I feel they're getting closer
Their howls are sending chills down my spine
And time is running out now
They're coming down the hills from behind

When we start killing
It's all coming down right now
From the nightmare we've created
I want to be awakened somehow

When we start killing it all will be falling down
From the Hell that we're in
All we are is fading away
When we start killing...
When we start killing...

I feel they're getting closer
Their howls are sending chills down my spine
And time is running out now
They're coming down the hills from behind

The sun is rising
The screams have gone
Too many have fallen
Few still stand tall
Is this the ending of what we've begun?
Will we remember what we've done wrong?

When we start killing
It's all coming down right now
From the nightmare we've created

 I want to be awakened somehow

When we start killing it all will be falling down
From the Hell that we're in
All we are is fading away
When we start killing...
When we start killing...
When we start killing...

Εθελοτυφλώντας απέναντι στο νεοναζισμό;

Francis Bacon   Figure with Meat   1954   arttattler.com

«(Ο κατηγορούμενος Α. Α. ή Περίανδρος κηρύσσεται ομόφωνα ένοχος του ότι) στις 16.6.1998 και περί ώρα 5.15' στην Αθήνα και συγκεκριμένα σε υπαίθριο χώρο του αναψυκτηρίου (...) από κοινού ενεργών με άλλα εννέα περίπου άτομα, μέλη όπως και ο ίδιος της οργάνωσης Χρυσή Αυγή, τα στοιχεία των οποίων δεν εξακριβώθηκαν από τη διενεργηθείσα ανάκριση, έχοντας αποφασίσει να τελέσουν το κακούργημα της ανθρωποκτονίας με πρόθεση, επιχείρησαν πράξη που περιείχε τουλάχιστον αρχή εκτελέσεως αυτού, ήτοι έχοντας αποφασίσει να σκοτώσουν τον Δημήτριο Κουσουρή, φοιτητή (...) επιτέθηκαν κατ’ αυτού αιφνιδιαστικά με ξύλινα ρόπαλα που κρατούσαν τόσο ο ίδιος όσο και οι λοιποί συναυτουργοί και κατάφεραν κατ' αυτού με τρομακτική βιαιότητα και αγριότητα πολλαπλά χτυπήματα κυρίως στο κεφάλι και σε όλο το σώμα του (...) Απέτυχαν όμως και δεν ολοκλήρωσαν τελικά τον ανθρωποκτόνο σκοπό τους από αίτια εξωτερικά και ανεξάρτητα της θελήσεώς τους».

Το παραπάνω απόσπασμα παρατίθεται σε άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά στο tvxs. Πρόκειται για το σκεπτικό της 116, 162, 163/2009 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, το οποίο καταδίκασε προηγούμενο υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Η απόφαση αυτή είναι τελεσίδικη, καθώς το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου επικύρωσε το σκεπτικό της και απέρριψε αίτηση αναίρεσης της με την απόφαση 1167/2010. Ως προς την ευρύτερη σχέση της οργάνωσης με το ποινικό δίκαιο και τον ναζιστικό της χαρακτήρα, δείτε τους συνδέσμους που παρατίθενται εδώ.

Κοιτάζοντας στον καθρέφτη

Μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, στα ελληνικά μέσα επικοινωνίας υπήρξαν κείμενα που προσδιόρισαν σαφώς και χωρίς περιστροφές την είσοδο μιας τέτοιας οργάνωσης στη Βουλή ως επικίνδυνη εξέλιξη. Αναφέρω ενδεικτικά δύο παραδείγματα διαφορετικής προέλευσης, το κείμενο του Τάσου Μπάρλα στο Βήμα, και της Άντας Ψαρρά στο Red Notebook. Οι οπτικές αυτού του τύπου ωστόσο αποτέλεσαν εξαίρεση. 

Κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, το περιεχόμενο των μέσων παρουσίασε τρεις βασικές τάσεις. Η πρώτη είναι η σιωπή: γνώμες, εκτιμήσεις και αναλύσεις του εκλογικού αποτελέσματος που εστίασαν αποκλειστικά σε θεωρούμενα ως μείζονα πολιτικά θέματα, όπως η πτώση του δικομματισμού, η άνοδος της αριστεράς, και το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης, απαξιώντας να ασχοληθούν με το ποσοστό της Χρυσής Αυγής, ή στην καλύτερη περίπτωση προσπερνώντας το εν τάχει ως ήσσονος σημασίας. Σε αυτή την περίπτωση παραβλέπεται το ποσοτικό χαρακτηριστικό, δηλαδή η εκλογική άνοδος από 19.624 σε 440.894 ψήφους μέσα σε δυόμισι χρόνια, και ακόμα χειρότερα αποσιωπείται η τραυματική διάσταση της εισόδου του νεοναζισμού στην Βουλή μιας χώρας που μέχρι την 6η Μαΐου έτεινε να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως λίκνο της δημοκρατίας, να μνημονεύει περήφανα την ιστορική παρακαταθήκη του αντιφασιστικού αγώνα της, και να πιστεύει ότι οι κάτοικοι της δεν είναι ρατσιστές.

Η δεύτερη τάση είναι η άρνηση: προβλήθηκε η άποψη ότι πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο, δηλαδή ότι οι ψηφοφόροι δεν ήξεραν τι ψήφιζαν, ή ότι η ψήφος τους αποτελεί απλώς και μόνο μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα, ή ότι προέρχεται αποκλειστικά από αντι-μεταναστευτικές στάσεις. Σε κάθε περίπτωση, ο παρανομαστής είναι κοινός: οι άνθρωποι υποτίθεται ότι ψήφισαν τους νεοναζί χωρίς οι ίδιοι να είναι νεοναζί. Πρόκειται περί βολικής, και για αυτό επικίνδυνης πλάνης, αφενός γιατί προφανώς και κάθε ψηφοφόρος φέρει ακέραια την ευθύνη της ψήφου του, και αφετέρου επειδή η επικινδυνότητα των φασιστικών κομμάτων είναι ακριβώς αυτή η πλάνη. Το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Χίτλερ, για παράδειγμα, σημείωσε εκλογική άνοδο  σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης που ακολούθησε την ήττα της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, επενδύοντας στον εθνικισμό και ενσωματώνοντας  στο πρόγραμμά του στοιχεία αριστερού λόγου, και όχι φυσικά υποσχόμενο ότι θα αιματοκυλήσει στη συνέχεια την Ευρώπη και θα πραγματοποιήσει το Ολοκαύτωμα. 

Η τρίτη τάση δεν ξέρω αν υπάρχει ευπρεπής τρόπος να ονομαστεί.  Αναφέρομαι σε τηλεοπτικές εκπομπές που έδωσαν βήμα λόγου σε εκπροσώπους αυτής της οργάνωσης χωρίς ωστόσο να προβάλλουν κανέναν ουσιαστικό αντίλογο. Πρόκειται για θέμα που διαπραγματεύτηκε εύστοχα η Άντα Ψαρρά στο Red Notebook:

Κανείς από τους πρωταγωνιστές αυτών των εκπομπών, όποιος κι αν είναι ο βαθμός της ανατριχίλας τους μπροστά στην είσοδο της εγκληματικής αυτής οργάνωσης στη Βουλή, δεν διανοήθηκε να εκθέσει τα στοιχεία της δράσης της. Αντίθετα, μπροστά στα ανιστόρητα επιχειρήματα των μελών της Χρυσής Αυγής, όπως ότι η γενοκτονία των εβραίων ήταν ένα ανάμεσα στα τόσα «εγκλήματα πολέμου», κανένας από τους δημοσιογράφους δεν άρθρωσε έστω και ένα ερώτημα, όπως ας πούμε τίνος πολέμου αποτέλεσμα ήταν η απόφαση του Χίτλερ να εξοντώσει 6 εκατομμύρια εβραίων. Στις αναφορές στη Χούντα, και στο σκληρό πλην τίμιο προφίλ των στρατιωτικών, κανένας δεν βρήκε έστω και ένα επιχείρημα για τη διαφθορά και την σαπίλα των επικεφαλής της κατάλυσης της δημοκρατίας. Κι αν στον εγκέφαλο του Μιχαλολιάκου, ανάμεσα στα χιτλερικά και τα χουντικά προστάγματα, χώρεσε ακόμα και ο Λένιν προκειμένου να δικαιολογηθεί η αντίθεσή του στο δημοκρατικό πολίτευμα και η δικαιολόγηση της βάρβαρης βίας των χρυσαυγιτών, πού ήταν οι απαντήσεις των δημοκρατικών δημοσιογράφων;

[...]

Γιατί δεν μπήκε κανένας από τους τηλεπαρουσιαστές στον κόπο, εκτός από τη Χρυσή Αυγή, να ρωτήσει και τις κοινωνικές οργανώσεις για το πόσοι μαχαιρωμένοι μετανάστες βρέθηκαν φέτος στα νοσοκομεία, πόσοι ξυλοδαρμένοι χρήστες και μετανάστες παραπέμφθηκαν οι ίδιοι (και όχι οι θύτες τους) στις φυλακές και στα κρατητήρια ή το πόσοι νέοι «εισέπραξαν» στα κεφάλια τους την άγρια βία;

Και μόνο η επίκληση του Αντιρατσιστικού Νόμου θα αρκούσε για να καταστήσει περισσότερο προσεκτικούς, όχι μόνο τους χρυσαυγίτες, αλλά και τους παρουσιαστές. Κι όμως, το νόμο αυτό δεν τον θυμήθηκε κανένας όση ώρα οι νεοναζί εξέφραζαν ανενόχλητοι το μίσος τους στα κανάλια. Μπορεί, λοιπόν, οι ατομικές επιθέσεις και το κυνήγι των χρυσαυγιτών να μην είναι η απάντηση στην εθνικιστική-ρατσιστική βία, δυστυχώς όμως, από τη δικαιοσύνη και τους φορείς της μέχρι τους θεσμούς της δημοκρατίας αλλά και τα ίδια τα κόμματα, προς το παρόν όλοι σχεδόν κάνουν ότι δεν βλέπουν.

Πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι οι ελληνικές δημοσιογραφικές ενώσεις, η ΕΣΗΕΑ, η ΕΣΗΕΜ-Θ, και η ΠΟΕΣΥ, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (εδώ και εδώ), καταδίκασαν την μεταχείριση που επιφυλάχθηκε στους δημοσιογράφους το βράδυ των εκλογών (εδώ και εδώ). Ο ξυλοδαρμός της Λιάνας Κανέλλη και ο τραμπουκισμός απέναντι στην Ρένα Δούρου από υπόδικο εκπρόσωπο αυτής της οργάνωσης  στην τηλεόραση προκάλεσε επίσης έντονες αντιδράσεις. Οι προκλήσεις όμως συνεχίζονται: τα γεγονότα επιχειρείται να στρεβλωθούν (εδώ και εδώ), όπως άλλωστε γίνεται συστηματικά εναντίον των μεταναστών. Παράλληλα, εξακοντίζονται απειλές κατά πολιτικών και μεταναστών, και γίνονται επιθέσεις σε άτομα και πολιτικούς χώρους, όπως σε προεκλογικό περίπτερο του ΚΚΕ, όπου χτυπήθηκε δημοτικός του σύμβουλος, και σε προεκλογικά περίπτερα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Ρατσιστική βία και πολιτική

 

Ελπίζω και πιστεύω πως στην ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα υπάρχουν ακόμα δυνάμεις, και ιδιαίτερα στην αριστερά και το κέντρο, τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα, τον συνδικαλισμό, την κοινωνία των πολιτών και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, που μπορούν να συνεννοηθούν παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές τους αφετηρίες. Και υπό αυτό το πρίσμα μπορούν να υπερασπίσουν τη στοιχειώδη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, το κράτος δικαίου και το πεδίο των δικαιωμάτων με συνεκτικό τρόπο. Θα ήθελα, παραδείγματος χάριν, να δω κάποτε μια κοινή συνέντευξη τύπου εκπροσώπων των παραπάνω ενάντια στην ρατσιστική βία, η οποία παρουσιάζει ραγδαία αύξηση μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, και μια αντίστοιχα οργανωμένη και σχεδιασμένη εκστρατεία εναντίον της τόσο στο πεδίο της επικοινωνίας, όσο και μέσω άμεσης, σταθερής και ψύχραιμης παρουσίας στο τοπικό επίπεδο της γειτονιάς. 

Αν, αντίθετα, το πολιτικό σύστημα και η κοινωνία των πολιτών δεν προτίθεται να αναλάβει την ευθύνη μιας ιδεολογικής και πολιτικής αναμέτρησης με το ρατσιστικό μίσος και τη βία που μοιραία το συνοδεύει, φοβάμαι πως όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα δεν είναι παρά μόνο η αρχή. Όσο η ρατσιστική βία δεν απομονώνεται ιδεολογικά από μια συμμαχία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων με σημαντικό εύρος και έρεισμα, φοβάμαι πως όχι μόνο θα ενισχύεται αλλά και θα απειλεί αντίστοιχα το κοινωνικό έρεισμα των δυνάμεων αυτών. Αυτό είναι και το πρόβλημα της υιοθέτησης στοιχείων του ακροδεξιού λόγου από την κεντρική πολιτική σκηνή: όπως έχουμε ξαναγράψει, αντί να ωφελείται εκείνη, ενισχύεται ο ακροδεξιος εξτρεμισμός. 

Αν και αυτή η δυναμική ήταν προφανής στο αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου, είναι επίσης προφανές ότι το μήνυμα κάθε άλλο παρά έχει ληφθεί. Είναι για εμένα εντυπωσιακό το ότι ο κ. Α. Σαμαράς επέλεξε να κάνει δηλώσεις στον Άγιο Παντελεήμονα χωρίς καμία αναφορά στη ρατσιστική βία. "Η εισβολή των παρανόμων θα τελειώσει," είπε με έμφαση, διαφοροποιούμενος μόνο, και για εμφανώς προεκλογικούς λόγους, ως προς το ότι αυτό δεν θα γίνει με αυτοδικία και ακρότητες, αλλά με το νόμο. Μόνο που δεν πρόκειται για αυτοδικία και ακρότητες γενικά και αόριστα, αλλά για ρατσιστική βία οργανωμένων εγκληματικών ομάδων, τις οποίες ο νόμος φυσικά και ορίζει ως παράνομες. 

Ο κ. Σαμαράς κατέληξε λέγοντας ότι "η ασφάλεια είναι ιερό δικαίωμα σε μια σωστή δημοκρατία, για κάθε Έλληνα και Ελληνίδα". Λοιπόν, όχι: σε μια σωστή δημοκρατία, η ασφάλεια είναι ιερό δικαίωμα  για κάθε άνθρωπο, είτε αυτός είναι Έλληνας, είτε Ελληνίδα, είτε μετανάστης, είτε μετανάστρια. Όλοι το ίδιο δικαίωμα έχουν στην ασφάλεια, και όλους την ίδια υποχρέωση έχει το ελληνικό κράτος να προστατεύει. Και όποιος εγκληματεί πρέπει να υποστεί τις συνέπειες του νόμου, είτε είναι Έλληνας, είτε είναι μετανάστης. Αλλά να υποστεί τις συνέπειες του νόμου επειδή εγκληματεί, όχι επειδή είναι Έλληνας ή επειδή είναι μετανάστης. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, και όχι η "εγκληματικότητα": όταν εγκληματεί ένας Έλληνας που κατάγεται π.χ. από την Πελοπόννησο, φυσικά και δεν υπάρχουν ομάδες τη νύχτα που χτυπούν και μαχαιρώνουν Πελοποννήσιους. 

Υπάρχουν όμως ομάδες που τη νύχτα χτυπούν και μαχαιρώνουν μετανάστες, μόνο και μόνο επειδή είναι μετανάστες. Αυτό είναι ο ρατσισμός, και δεν έχει καμία σχέση με την εγκληματικότητα. Και κάποτε πρέπει να τελειώνουμε, τόσο με αυτόν, όσο και με τα ιδεολογήματα που επιχειρούν να τον παρουσιάσουν ως υποτίθεται "φυσική" αντίδραση στην "εγκληματικότητα" ή ό,τιδήποτε άλλο. Η ρατσιστική βία δεν είναι ποτέ "φυσική" ούτε "δικαιολογημένη": είναι η ίδια έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου.

Ρατσιστική βία και ποινική καταστολή

Αν τα πολιτικά θέματα χρειάζονται πολιτικές απαντήσεις, τα ποινικά χρειάζονται ποινικές. Η Eva Cosse, μέλος της μη κυβερνητικής οργάνωσης Human Rights Watch, πολύ σωστά υποστήριξε στους New York Times ότι οι ελληνικές αρχές χρειάζεται να θέσουν ως πολιτική προτεραιότητα την αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας, τονίζοντας τον ρόλο των αστυνομικών και δικαστικών αρχών. Αντίστοιχα, το Δίκτυο Καταγραφής Ρατσιστικής Βίας του Γραφείου της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, και της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, πρότεινε την δημιουργία ενιαίου συστήματος καταγραφής ρατσιστικών εγκλημάτων στο υπουργείο Δικαιοσύνης, την σταθερή συνεργασία με το Δίκτυο, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις και τις κοινότητες μεταναστών, και την καθιέρωση ειδικών οδηγιών προς την αστυνομία με σκοπό την καταπολέμηση της εκ μέρους της ανοχής και την διασφάλιση της παραπομπής των δραστών στη δικαιοσύνη. Επιπλέον, ο Δημήτρης Χριστόπουλος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου υποστηρίζει:

Μια συστηματική καμπάνια θέσης των ελληνικών διωκτικών αρχών ενώπιον των ευθυνών τους είναι η απάντηση στην ατιμωρησία της ρατσιστικής βίας. Στην Ελλάδα δεν γίνεται καμία σοβαρή και συστηματική προσπάθεια εδραίωσης μιας κουλτούρας δίωξης, ούτε καν απαξίωσης, του ρατσιστικού εγκλήματος. Η ατιμωρησία που επικρατεί στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια για κακουργηματικές πράξεις οι οποίες στράφηκαν άμεσα σε βάρος της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας προσώπων, «αντιφρονούντων» ή αλλοδαπών, με τραγικές συνέπειες για τα θύματα (σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, τύφλωση, ακρωτηριασμοί γεννητικών οργάνων κ.ο.κ.) δείχνει το πρόβλημα.

Οι ελληνικές αρχές γνωρίζουν καλά ότι εδώ και χρόνια λειτουργεί μια πολιτική οργάνωση στη χώρα αλλά και επέκεινα αυτής άλλες ομαδώσεις, των οποίων η δράση εσχάτως έχει αναπτυχθεί ιδιαιτέρως. Εντός των συλλογικοτήτων αυτών, ενδημούν χαρακτηριστικά της εγκληματικής οργάνωσης του άρ. 187 του Ποινικού Κώδικα. Πρόκειται για καλά δομημένες συλλογικότητες, με στρατιωτικού τύπου ιεραρχία – τηλεοπτικά δείγματα της οποίας είχαμε με πανηγυρικό τρόπο μετεκλογικά - με διάρκεια και συμμετοχή πολύ παραπάνω των τριών προσώπων, από μέλη των οποίων συστηματικότατα όχι απλώς επιδιώκονται, αλλά αποδεδειγμένα εκτελούνται οργανωμένα και με πειθαρχία απόπειρες ανθρωποκτονίας, βαριές σωματικές βλάβες, επικίνδυνες σωματικές βλάβες, εμπρησμούς σε βάρος χώρων λατρείας, φθορές ξένης ιδιοκτησίας κ.ο.κ. Για κακουργηματικές δε πράξεις όχι απλώς έχουν κατηγορηθεί μέλη τους, αλλά έχουν καταδικαστεί αμετακλήτως ακόμα και υψηλόβαθμα στελέχη τα οποία τέλεσαν το αδίκημα (απόπειρα ανθρωποκτονίας) υπό την ιδιότητά τους ως μέλη της οργάνωσης και κατά συναυτουργία με άλλα –άγνωστα στις αρχές– επίσης μέλη.

Όπως επισημαίνει ο Γιάννης Σουλιώτης στην Καθημερινή, τα εκλογικά ποσοστά της ακροδεξιάς είναι υψηλά μεταξύ αστυνομικών. Ήδη όμως η στάση των ελληνικών αρχών έναντι των δικαιωμάτων μεταναστών και προσφύγων έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονης κριτικής από πλειάδα διεθνών και ελληνικών οργανώσεων. Και προς το παρόν η δικαστική αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας εκφυλίζεται μέσω συνεχών αναβολών.

Υπάρχει ένα νομίζω ενδιαφέρον παράδειγμα: στα τέλη Απριλίου ο σκηνοθέτης Νίκος Σούλης ανάρτησε ένα video με τον άγριο ξυλοδαρμό ενός δεμένου με χειροπέδες μετανάστη από αστυνομικούς και 'πολίτες'.  Ο ίδιος δέχθηκε ύβρεις και απειλές εξαιτίας της επιλογής του να το δημοσιοποιήσει. Το video δεν απέκτησε ιδιαίτερη έκθεση εκτός των ελληνικών social media, ενώ η αστυνομία απλώς εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία διατάχθηκε διοικητική εξέταση. Την ίδια περίοδο, ωστόσο, στην Βρετανία απέκτησαν τεράστια δημοσιότητα περίπτωσεις ρατσιστικών προσβολών και κακοποίησης απο αστυνομικούς της Metropolitan Police (εδώ, εδώ, και εδώ) και ακολούθησαν ακροάσεις και η κινητοποίηση της Ανεξάρτητης Αρχής Παραπόνων για την Αστυνομία, ενώ ο Αρχηγός της Metropolitan Police δήλωσε δημόσια ότι ο ρατσισμός δεν έχει θέση στην αστυνομία, και προέτρεψε τους υφισταμένους του να αναφέρουν συναδέλφους τους που επιδεικνύουν τέτοια συμπεριφορά (εδώ, εδώ, και εδώ). Η Metropolitan Police προφανώς και δεν είναι τέλεια, ωστόσο μπορείτε να συγκρίνετε τη διαχείριση των δύο περιπτώσεων και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.

Κοιτάζοντας στον καθρέφτη (2)

Σήμερα το βράδυ η ελληνική κοινωνία θα βγάλει τα δικά της συμπεράσματα κοιτάζοντας τον εαυτό της στον καθρέφτη του εκλογικού αποτελέσματος. Δεν μπορώ φυσικά να γνωρίζω τι θα δει εκεί, στην περίπτωση όμως που στην αντανάκλαση της υπάρχει κάτι το τερατόμορφο, εύχομαι ειλικρινά να φοβηθεί. Γιατί όπως έχει πει ο Μάνος  Χατζιδάκις:

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει.